Artykuły z kategorii Pytania&Odpowiedzi

Przeznaczenie człowieka i korzeń jego duszy

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Mówi Pan, że wszystko, czego doświadcza każdy z nas, w każdym wcieleniu, pochodzi z korzenia duszy. W całym moim życiu (głównie w dzieciństwie) zastanawiałem się, dlaczego czuję świat przez moje, a nie inne ciało. Odpowiedź na to jest w korzeniu duszy. Dlaczego mam taki korzeń duszy? Przecież jeśli miałbym inny, to czułbym rzeczywistość w inny sposób. Rozumiem, że Stwórca nie działa przez przypadek i dlatego, z pewnością, na to pytanie jest uzasadniona odpowiedź.

Odpowiedź: Wspólna dusza Adama podzieliła się na wiele części Bnei Adam (po hebrajsku Synowie Adama, ludzie). Każda część – to oddzielna dusza, która zstępuje swoimi pogarszającymi się właściwościami do najniższego poziomu – do naszego świata, gdzie postrzega siebie i otaczający ją świat jako ciało materialne. To postrzeganie, jako najbardziej odległe od Stwórcy, jest stałe, niemożliwe jest je naprawić. A istnieje „punkt w sercu”, jedno z pragnień, które można naprawić i podnieść do jego korzenia w Adamie. „Ciało”, najniższe pragnienie, przechodzi swoje wcielenia, aby osiągnąć stan, kiedy będzie można zacząć rozwijać punkt. Każdy punkt Adama to jest odpowiednie „ciało” ze swoim przeznaczeniem.


Rozpoznać kabalistę

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie z Facebooka: W jaki sposób mogę sie dowiedzieć, że człowiek przede mną jest kabalistą?

Odpowiedź: Nie możesz tego zrozumieć. W żaden sposób!

Powiedziałbym, że zewnętrzne oznaki kabalisty to:

1. Ciągłe zajęcia Kabałą w każdej wolnej chwili;

2. Nauka trzygodzinnej porannej lekcji;

3. Regularne uczestnictwo w zebraniach przyjaciół;

4. Udział w rozpowszechnianiu, które prowadzi do naprawy świata;

5. Aktywne wykorzystanie siebie, by doprowadzić świat do naprawionego stanu.

To się nazywa „kabalista”.

Pytanie: Okazuje się, że nawet początkującego można nazwać kabalistą?

Odpowiedź: Tak. W Kabale mówi się, że człowiek nazywa się kabalistą zgodnie ze swoją intencją i celem, a nie według tego, czy osiągnął on już poziom duchowy. Jeśli on ukierunkowany jest na to, znaczy, że on nim jest.

Z programu TV „Aktualności z Michaelem Laitmanem”, 08.03.2017


Zabieramy wszystkich ze sobą

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie z Facebooka: Mówi Pan, że my, naród Izraela, musimy osiągnąć Stwórcę, jednocząc się. Ale czy to nie jest egoistyczne? Może powinniśmy modlić się za narody świata?

Odpowiedź: Masz absolutną rację. Tylko po to, żeby naprawić resztę narodów, musimy najpierw naprawić siebie do poziomu Stwórcy. A następnie w takim stopniu możemy podnieść narody świata do Stwórcy.

W naszych duchowych genach zakodowana jest ta droga, kiedy w ten sposób jeszcze w przeszłości przeszliśmy ją. Dlatego teraz musimy ją powtórzyć, ale właśnie po to, żeby podciągnąć wszystkich za sobą.

Tak więc nikogo nie zostawiamy w tym świecie – wszystkich zabieramy ze sobą w Wyższy świat.

Z programu TV „Aktualności z Michaelem Laitmanem”, 08.03.2017


Cały świat – to język Stwórcy

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy poprawnie rozumiem, że Stwórca przemawia do nas przez ludzi?

Odpowiedź: Tak. On zwraca siędo ciebie przez ludzi, ale zupełnie nie tak, jak ludzie zwracają się do ciebie. On rozmawia z tobą swoim wpływem na Ciebie przez otoczenie, zwierzęta, rośliny, a nawet przez kamienie – poprzez wszystko, co jest wokół.

Cały świat – jest to język Stwórcy. Natęż nieco trochę wewnętrzny słuch i usłyszysz.

Z lekcji w języku rosyjskim, 11.12.2016


Jak odczuwa się odkrycie Stwórcy?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak doświadcza się odkrycie Stwórcy: w parze czy w grupie?

Odpowiedź: Człowiek doświadcza odkrycia Stwórcy absolutnie indywidualnie. W żadnym wypadku nie w parze i nie w grupie. Jest to odkrycie relacji między człowiekiem a Stwórcą. A relacje człowieka w parze czy grupie są jedynie środkiem do odkrycia mu Stwórcy.

Pytanie: Jak moża przedstawić sobie odkrycie Stwórcy?

Odpowiedź: Jak absolutnie ciepłe, wieczne, nieskończone, bezgraniczne morze uczuć.

Z lekcji w języku rosyjskim, 11.12.2016


Kabalista jest przyjacielem kabalisty

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Kogo kabalista uważa za swojego przyjaciela i czy ma on wielu przyjaciół?

Odpowiedź: Kabalista nie ma przyjaciół. Dla niego dowolny człowiek, który zajmuje się razem z innymi w grupie poszukiwaniem właściwości obdarzania i miłości – jest jego przyjacielem.

W języku hebrajskim „przyjaciel” – to „hawer”, od słowa „hibur” – połączenie, zjednoczenie. Ludzie, z którymi mogę się połączyć, żeby odkryć sens swojego istnienia, nazywają się moimi przyjaciółmi.

Pytanie: Czy oznacza to, że kabalista nie ma takich przyjaciół, z którymi może, na przykład raz w tygodniu, pojść pograć w piłkę nożną?

Odpowiedź: Nie. W młodości miałem wielu przyjaciół, z którymi przyjaźniłem się do 20-22 lat, a potem rozstaliśmy się: niektórzy poszli do wojska, niektórzy na uniwersytet.

Teraz zapraszają mnie na swoje spotkania, ale ja nie mogę znaleźć czasu, sił i pragnienia, żeby spotykać się z nimi, dlatego że jesteśmy zupełnie różni: nie mamy żadnych wspólnych celów, pragnień. Nie mamy o czym mówić, jedynie tylko wspominać, co było 50 lat temu, albo jak przeszło życie. A wspólnej teraźniejszości i przyszłości nie mamy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 11.12.2016


Kabalista – nie pustelnik

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego kabalista musi pracować w tym świecie?

Odpowiedź: Kabalista musi w pełni uczestniczyć we wszystkim, w co ludzkość jest zaangażowana.

On jest naturalną częścią tego świata, a zatem musi istnieć w systemie, w którym znajdują się wszyscy.

Nie mogę wspiąć się na szczyt góry i żyć tam jak pustelnik. Muszę być jak wszyscy, mieć rodzinę, płodzić dzieci, zarabiać na życie itd.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.12.2016


Błyskawiczne odpowiedzi kabalisty, 06.11.2016

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Chciałbym zrozumieć, dlaczego wszyscy jesteśmy tacy różni, jeśli jesteśmy częścią jednej duszy?

Odpowiedź: Nawet w ciele człowieka każdy organ pracuje w inny sposób: w swoim tempie, w swojej dynamice. I chociaż w świecie duchowym my wszyscy tworzymy jedną duszę, ale każdy z nas należy do różnych organów i dlatego jesteśmy różni. A doskonałość osiąga się właśnie we wzajemnych relacjach między nami.

Pytanie: Pragnienie poprzedza myśl, czy nie są one ze sobą związane?

Odpowiedź: Pragnienie jest podstawowe i pracuje w nas stale. Należy je zmieniać, ukierunkować, naprawiać, dlatego jedyne, co możemy, to nadać mu właściwy kierunek.

Pytanie: Mówi Pan, że nasza dusza – to świadomość. Czy można powiedzieć, że jest to to samo, co percepcja?

Odpowiedź: Nie, percepcja jest wynikiem właściwej struktury duszy.

Pytanie: Czy możliwa jest jedna dusza dla dwóch osób?

Odpowiedź: My wszyscy mamy jedną duszę.

Pytanie: Czy wierzy Pan, że teoria fizyki kwantowej dojdzie do jasnego zrozumienia duszy, struktury duchowej części świata?

Odpowiedź: Nigdy nie dojdzie, dlatego że to, co możemy odkryć naszym ziemskim rozumem, zupełnie nie odpowiada temu, co istnieje w duchowym wymiarze.

Pytanie: Czy ludzkie ciało może opuścić ten świat, nie uzyskując duszy?

Odpowiedź: Oczywiście, to praktycznie cała ludzkość.

Pytanie: Jakie nasze cechy lub wysiłki Kabała odnosi do duchowego bagażu człowieka, który może przemieszczać się z jednej inkarnacji w drugą?

Odpowiedź: Jeśli w człowieku istnieje dążenie do poznania sensu życia i miał on szczęście znaleźć nauczyciela, grupę, metodę prawidłowej realizacji tego dążenia, to on jest szczęściarzem.

Pytanie: Ile lat nauki zajęło Panu, żeby osiągnąć swoją duszę?

Odpowiedź: Ja nawet nie pamiętam, ale na pewnym etapie to się realizuje. U każdego różnie bywa.

Pytanie: Czy studiowanie Kabały może uczynić duchowe cechy lepszymi: stać się bardziej uczciwym, porządnym, dobrym, mądrym, cierpliwym?

Odpowiedź: Tak, ale tylko w ten sposób, aby było to korzystne dla osiągnięcia duchowego celu. Dlatego w naszym świecie nie jest konieczne, żeby przejawiało się to w zrozumiałej postaci dla wszystkich.

Pytanie: Jeżeli dusza rozbiła się na 600 000 części, to każda jako punkt ma swoją część, tak samo jak ciało ma głowę, ręce itd. A może wszystkie te części są jednakowe?

Odpowiedź: Nie, w duchowym wszystko istnieje według integralnego systemu. 600 tysięcy części – to umowne pojęcie. Po prostu musimy osiągnąć taki poziom, który nazywa się „sześćset tysięcy”, dlatego że jest to poziom Arich Anpin części głowy świata Acilut. Zeir Anpin (60) osiąga poziom 10000 i dlatego nazywa się 600 tysięcy (60 x 10000) lub Zeir Anpin podnosi się do poziomu Arich Anpina świata Acilut. To nawet nie są części, a moc, którą musimy osiagnąć.

Pytanie: Nie zrozumiałem, człowiek odbudowuje swoją duszę, czy buduje nową? Stwórca pozwala na taką samowolę?

Odpowiedź: Człowiek odbudowuje to, co zostało rozbite. Ale kiedy z rozbitych części on tworzy duszę, to zaczyna rozumieć, jak to działa, z czego ona się składa, jakie są jej wewnętrzne prawa i właściwości. I to jest już jego osiągnięciem.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016


Nie potępiać, a zrozumieć

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego Stwórca pozwala na zabójstwa i samobójstwa?

Odpowiedź: Jeżeli człowiek nie może poradzić sobie ze swoim wielkim egoizmem, cierpienia zmuszają go do popełnienia samobójstwa.

Z punktu widzenia Kabały nie ma w tym nic specjalnego, dlatego że przy tym człowiek nigdzie nie ulatuje. Ale on skończył ze swoim obecnym ciężkim życiem i tym odpycha możliwość podniesienia się, naprawienia się, osiągnięcia Wyższego Świata. Dlatego ponownie powraca do tego świata, ale już na innych warunkach.

Nie sądzę, że samobójstwo – to jest prawidłowe rozwiązanie, ale też nie potępiam takich ludzi, ponieważ na pewno znajdują się w bardzo ciężkich stanach. Nie można nikogo winić i osądzać. Należy zawsze starać się zrozumieć innych ludzi.

Komentarz: Ale wszystkie religie bardzo negatywnie odnoszą się do samobójstwa.

Odpowiedź: Wszystkie religie uważają, że człowiek tak czy inaczej powinien naprawić się, że nie ma prawa rozstawać się z życiem, bo teraz ma możliwość osiągnąć cel stworzenia. Kabała również o tym mówi. Ale z drugiej strony, według Kabały człowieka nie można za to potępiać.

Z lekcji w języku rosyjskim, 14.02.2016


Czy istnieje bezinteresowna przyjaźń?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy istnieje bezinteresowna przyjaźń? A jeśli tak, to jaka jest relacja równości i zależności?

Odpowiedź: Nic bezinteresownego nie istnieje, ponieważ człowiek jest egoistą i jeśli coś robi, to zawsze z korzyścią dla siebie.

Tak więc problem jest tylko taki, jak bardzo inny człowiek jest tobie bliski i postrzegany przez ciebie jako część ciebie samego. Wtedy możesz czynić mu dobro, tak jakbyś to robił dla siebie. Tylko w tym przypadku możliwa jest dobra łączność między ludźmi. W przeciwnym razie w żaden sposób!

Z lekcji w języku rosyjskim, 01.05.2016