Artykuły z kategorii Praca duchowa

Wyniki kongresu „Włączamy się w Wyższego“

каббалист Михаэль Лайтман Wynik kongresu: wniosek z tego, że „Nie ma nikogo oprócz Stwórcy“. Musimy przesądzać w każdej chwili swojego życia, i być pewni, że On jest dobry i czyni dobro, to znaczy usprawiedliwiać Go we wszystkich działaniach.

Jest to pierwszy warunek, od którego zaczyna się nauka Kabały, z artykułu „Nie ma nikogo oprócz Niego”, i na całej drodze wymaga się od nas, abyśmy ustanawiali tylko to. Zmieniają się tylko warunki, nasze zewnętrzne i wewnętrzne stany.  (W rzeczywistości jest to jeden stan, a nam tylko się wydaje, że istnieje podział na zewnętrzne i wewnętrzne).

Dlatego, aby zacząć żyć wewnątrz tej zasady: „Nie ma nikogo, oprócz Niego, dobrego i tworzącego dobro”, konieczne jest, aby pracować w grupie dziesięciu osób. I stan ten zaczyna się od etapu „zarodek“ (ibur), w którym ja anuluję się we wszystkim w stosunku do zasady  „Nie ma nikogo oprócz Niego, dobrego i tworzącego dobro“.  Oznacza to, że przyklejam się do wyższego w dowolnych warunkach, które On mi stawia, całkowicie się anulując.

W taki sposób staję się duchowym zarodkiem. Właśnie ten stan chcemy osiągnąć i dlatego na kongresie mówiliśmy tylko o tym: o tym, jak zrealizować ten stan. Jakie powinny być nasze wzajemne relacje w grupie, w czym każdy jest zobowiązany pomóc innym itd.  Wszystko tylko o tym, jak osiągnąć stan „Nie ma nikogo oprócz Niego, dobrego i tworzącego dobro“ na stopniu zarodka.

Dlaczego tak długo rozmawialiśmy o tym, co można wyrazić w pół minuty? Rzecz w tym, że ten stan realizuje się nie w jednym człowieku, a poprzez połączenie między nami. A wewnątrz tego połączenia zaczynają się problemy, przecież tam odkrywamy swoje rozbicie. Cała praca w ustanowieniu zasady „Nie ma nikogo oprócz Niego, dobrego i tworzącego dobro“ polega na przyłączeniu do niej rozbitych pragnień, aby to zrealizowało się między nami. Właśnie „między“ nami, nie w każdym z nas.

Nie wystarczy po prostu powiedzieć, że ja przykleiłem się do Stwórcy: rano budzę się z myślą o Nim i wszystko, co się dzieje przyjmuję jak pochodzące od Niego. To dobrze, ale na razie jest to tylko abstrakcyjną wiedzą, a nie praktycznym działaniem. Jeśli ja naprawdę chcę realizować tę zasadę w jej naprawionej formie, to muszę wypełnić ją w grupie. Na tym polega cała praca.

Dlatego potrzebujemy kongresu, by wspólnie pracować. Nie wystarczy czytać artykuły w pojedynkę i nawet wyuczać się ich na pamięć, przecież główna realizacja jest między nami.  Razem zaczynamy wyciągać z artykułów coraz więcej informacji i za każdym razem postrzegamy je w inny sposób: coraz głębiej i głębiej.

Z lekcji na temat „Praca w stanie doskonałości podczas wchodzenia w ibur”, 07.01.2018


Jak rozpoznać wyższe światło?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Według jakich symptomów można rozpoznać, że światło, które widzę, – jest wyższe?

Odpowiedź: Wyższe światło – to właściwość obdarzania i miłości, które wypełnia nasz świat, całą n-wymiarową przestrzeń.

Do tego światła powinniśmy dążyć, przyciągać je do siebie. Z jego pomocą musimy się naprawić – odwrotnie zmienić z otrzymujących na obdarzających.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.09.2017


Należy kochać bliźniego

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Stwórca – to miłość. Gdy po raz pierwszy przyszedł Pan do swojego nauczyciela Rabasza, czy w jakiś sposób łączył Pan Kabałę z miłością?

Odpowiedź: Nie. Przed przyjściem do Rabasza, a nawet na początku, w moim wyobrażeniu Kabała była utożsamiana z czystą, suchą, sztywną nauką, którą powinienem opanować.

Pytanie: Jak po raz pierwszy odniósł się Pan do tego, że należy kochać bliźniego?

Odpowiedź: Wziąłem to, jak jakiś dodatek: „Z pewnością, tak się to przejawia”. To znaczy, rozumiałem, że te słowa są ziemskie, bardzo ograniczone, bardzo małe, oparte na nieduchowych materialnych właściwościach. A duchową miłość wyjaśniłem sobie jak pożądanie czegoś wyższego, możliwość przynależności do tego ideału.

Zasadę „kochaj bliźniego, jak siebie samego” należy realizować w dziesiątce. Brać w prawdziwej żywej formie i realizować między nami. Wtedy możemy to osiągnąć. Musimy możliwie jak najszybciej postarać się to zrobić, zanim wszystkie możliwe naturalne cierpienia nie zmuszą nas do pójścia tą długą, bolesną drogą.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.08.2017


Pustynia, cz.4

 каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Człowiek, który odczuwa niezadowolenie ze swojego życia, ucieka na pustynię, szukając samego siebie. Wszakże pustynia – to cisza, poczucie wieczności, coś pierwotnego, zupełnie różniącego się od tego cyklu życia, w którym nieustannie się poruszamy.

Dlaczego ludzie właśnie na pustyni szukają wewnętrznego napełnienia?

Odpowiedź: Ja bym nie polecał zamykania się na zewnętrzny obraz pustyni. Kiedy w Torze wymienia się pustynię, ma się na myśli wewnętrzny stan człowieka. Wewnętrzna pustynia – jest to poszukiwanie pośród nijakiego życia, nieprzynoszącego żadnych owoców.

Egoizm całkowicie wysuszył człowieka i nie daje mu odpowiedzi na pytanie o sens życia, jego cel i dlatego on czuje się, jak na wewnętrznej pustyni. I tutaj, oczywiście, on koniecznie musi znaleźć studnie z życiodajną wodą, to znaczy wyższe światło manifestujące się właśnie, jako susza na pustyni.

Pytanie: Jak wykopuje się studnię na pustyni?

Odpowiedź: Studnia powstaje z pytań. Studnia najpierw zawsze pokryta zostaje kamieniem, a potem kamień odsuwa się na bok, otwierając studnię… Wokół studni zawsze toczą się spory.

Pytanie: Jakie są te pytania, które przebijają ziemię?

Odpowiedź: Człowiek chce dotrzeć do źródła życia. Cały czas sprawdza siebie i bada rzeczywistość: gdzie można znaleźć źródło swojego życia. On szuka właśnie pośród suszy pustyni, nie uciekając przed tym pytaniem, a coraz bardziej zagłębiając się w swoje życie.

Musi znaleźć swoje źródło i zrozumieć, dlaczego on żyje, w jakim celu, jaki jest wynik tego krótkiego, pełnego cierpienia życia. Dzięki takiemu kopaniu, człowiek w końcu dociera do źródła.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu, 28.11.2017


Wiara ponad wiedzą – to zrozumienie

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Z jednej strony mówi Pan o wierze ponad wiedzą. Z drugiej strony, że w Kabale w ogóle nie ma wiary, a tylko zrozumienie. Jak to zinterpretować?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzą – to jest właśnie zrozumienie. Wiara – to właściwość obdarzania, właściwość Biny. Obdarzanie ponad egoizmem nazywa się „wiarą ponad wiedzą”. Za pomocą tego warunku człowiek odkrywa dla siebie Wyższy świat.

Z tym, że w naszym świecie pojęcie wiary zostało zniekształcone, już nic nie można zrobić. W naszym świecie wszystko jest zniekształcone.

Tylko o człowieku, który podniósł się do właściwości obdarzania, można powiedzieć, że jest wierzący.

Z lekcji w języku rosyjskim, 24.09.2017


Dlaczego na świecie jest niewielu kabalistów?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego na świecie jest tak mało kabalistów?

Odpowiedź: Po to, by odkryć wyższy świat wystarczy jeden-dwóch kabalistów, później jeszcze kilkudziesięciu innych. A do nich już powinni przyłączyć się pozostali. Wszystko idzie według piramidy zstępującej z góry w dół.

Dzisiaj ci, którzy systematycznie angażują się w naszą światową społeczność, tworzą wystarczającą ilość ludzi, zdolnych przyciągnąć wyższe światło do naszego świata. Zostaje tylko, żeby cały świat choć jakkolwiek przyłączył się do nas.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.09.2017


Zyskać nowy wzrok

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: W jaki sposób kabalista używa szóstego zmysłu do analizy swoich działań i pragnień?

Odpowiedź: Kiedy przychodzi wyższe światło i ujawnia w tobie właściwość obdarzania (Biny), której wcześniej w tobie nie było i stajesz się obdarzającym, rozumiejącym, widzącym wszystko w odbitym świetle, wtedy masz zupełnie inny wzrok. Równocześnie zyskujesz nowy wymiar nad naszym ziemskim, i wszystko staje się jasne.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.09.2017


Jak kabalista odnosi się do cierpienia?

 каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak bardzo kabalista jest odporny na uczucie cierpienia, pustki, rozczarowania?

Odpowiedź: Kabalista nie jest wytrwały na fizyczne cierpienia. Podobnie jak wszyscy inni egzystujący w materialnym ciele, on pozostaje zwierzęciem i wszystko tak samo postrzega. Nie ma żadnej różnicy między nim a innymi ludźmi.

Inną rzeczą jest jego stosunek do Źródła cierpienia. On w pełni usprawiedliwia Stwórcę, ponieważ rozumie, jak bardzo pomaga mu to oderwać się od egoizmu. Dlatego kabalista zupełnie inaczej odnosi się do chorób i wszelkich udręk.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.09.2017


Wychowanie poprzez otaczające światło

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Baal HaSulam pisze, że u ludzi konieczne jest pobudzić pragnienie duchowości. On interpretuje: człowiek, dla którego życie społeczeństwa jest ważniejsze niż własne życie, nazywana się duchowym.

Ale jak można wychować egoistę, żeby nagle zaczął w ten sposób odnosić się do innych?

Odpowiedź: Chodzi o to, że wszyscy jesteśmy wychowywani w polu wyższego światła. I dlatego, jeśli ludzie zbierają się razem, to dzięki temu, że wpływają na siebie nawzajem, tworzą pole, które ich utrzymuje.

Jak magnes trzyma kawałek żelaza nad powierzchnią, tak i to pole stworzone przez społeczeństwo może powstrzymać egoistyczną jednostkę by nie popadła we własny egoizm, a istniała ponad nim. To jest właśnie wzajemne poręczenie.

Z lekcji w języku rosyjskim, 24.12.2017


Kabaliści i ludzkość

 каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Kto jest bardziej odpowiedzialny za przyszłość świata: kabaliści, czy ludzkość? Którzy są teraz bardziej bezradni?

Odpowiedź: Bardziej bezradna jest ludzkość, mniej – kabaliści. Jednak bardziej odpowiedzialni są kabaliści a mniej – ludzkość.

Z lekcji w języku rosyjskim, 24.12.2017