Artykuły z kategorii Postrzeganie rzeczywistości

Czy zdarzają się przypadkowe myśli?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy zbiór naszych uczuć, emocji jest ustanowiony z góry, czy też można go rozwinąć? Kto go rozwija: sam człowiek, czy społeczeństwo?

Odpowiedź: Człowiek w ciągu swojego życia nic nie wybiera, on nie ma wolnej woli. Stopniowo przechodzi przez różnego rodzaju odczucia, które są mu dane, dlatego aby ostatecznie uzyskał pewną ilość i jakość wrażeń i doszedł do ich prawidłowego zróżnicowania i realizacji.

Może to trwać dziesiątki ludzkich żyć, dopóki człowiek nie zgromadzi niezbędnej ilości doznań. I wtedy przychodzi do Kabały.

Zbiór wszystkich uczuć człowieka, jego reakcja na różne wydarzenia jest z góry ustalona. W naturze każdego poziomu nie ma nic przypadkowego do najdrobniejszych niuansów. Ale to człowieka myli: wydaje mu się, że on coś robi, na coś wpływa i nagle coś dzieje się przez przypadek. Nie ma żadnych przypadków, wszystko jest absolutnie zdeterminowane!

Pytanie: Okazuje się, że myśli są wytworem moich pragnień. Czy nie mogę myśleć o tym, czego nie chcę?

Odpowiedź: Tak. Myśli zawsze kierują cię w kierunku nowych napełnień. To, czego pragniesz, o tym myślisz.

Pytanie: Czasami pojawiają się w głowie jakieś przypadkowe myśli, nad którymi nie mam władzy. Powiedzmy, siedzę na lekcji i nagle wspominam, jak sześć lat temu żeglowałem jachtem lub jeździłem gdzieś samochodem. To nie jest zrozumiałe, skąd to pochodzi…

Odpowiedź: Wewnątrz nas ciągle ma miejsce przestawianie, klasyfikacja, połączenie, uporządkowanie naszych myśli – nie ma w nich nic przypadkowego. Może być, że one wydają się ci absolutnie absurdalne, niepotrzebne, ale to tylko tak się wydaje.

W rzeczywistości to nie jacht i nie sześć lat temu, ale dane, które są zapisywane w określonych komórkach pamięci zmysłowej i mentalnej, aby ostatecznie doprowadzić cię do jakiegoś duchowego odczucia.

Pytanie: Jak z tym pracować?

Odpowiedź: W żaden sposób. Musisz iść naprzód tylko z tym, co dane jest ci w tej chwili.  I to nie są przeszkody a to, co jest. Nie zwracaj na to uwagi i na tle tego wszystkiego zajmuj się tylko jednym: sortuj swoje myśli, uczucia i koncentruj je na cel, aby w połączeniu z innymi odkryć ogólną siłę zjednoczenia, zwaną „Stwórcą”.

Wtedy wejdziesz na poziom, na którym wszystko zostanie ci objawione, i zrozumiesz wszystkie subtelności, wszystkie połączenia, wszystko, co istnieje.

Z lekcji w języku rosyjskim, 13.08.2012


Kabała – nauka o wyższym systemie zarządzania

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jestem naukowcem, chemikiem i nie rozumiem, jak Kabała może być związana z nauką. Wydaje mi się ezoteryką. Dlaczego Pan twierdzi, że Kabała – to nauka?

Odpowiedź: To rzeczywiście jest bardzo trudne do zrozumienia, przecież Kabała nie jest nauką tego świata. Naukę tego świata może uczyć się każdy bez żadnych wewnętrznych zmian, ponieważ do tego wystarczą nasze wrodzone materialne właściwości.

Kabała – to nauka, ale ona zajmuje się wyższym systemem, który zarządza naszym światem. Dlatego przede wszystkim musimy zrozumieć język, którym jest napisana. Następnie wyjaśnić, co kryje się za każdym słowem, za każdym określeniem. I wtedy zaczniemy przenikać w głąb tej nauki i studiować ją.

Oczywiście, znajomość chemii lub innych materialnych nauk tutaj nie pomoże. Równie dobrze może być tak, że prosty, niemający nic wspólnego z nauką człowiek będzie miał skłonność do Kabały i pragnienie jej studiowania, a wielki uczony nie zrozumie nic i nie będzie w stanie się do niej zbliżyć.

Pytanie: Co to jest za system, który nami zarządza?

Odpowiedź: Wyższy system – to sieć sił, które rządzą całym naszym życiem, całym Wszechświatem i każdym z nas. Jest to ogromna, wielowymiarowa sieć sił przenikających całą rzeczywistość i łączących wszystkie jej elementy.

Nasz Wszechświat znajduje się w określonym miejscu, które istnieje samo w sobie, chociaż nie czujemy tego. A wewnątrz tego miejsca usytuowały się gwiazdy, mgławice i inne obiekty kosmiczne. Wszystkie one istnieją w ścisłej więzi ze sobą. Przecież wyobraźcie sobie, co by się stało, jeśliby one nie były wszystkie połączone w jedną sieć – jaki chaos panowałby we wszechświecie.

Analizując Wszechświat i w ogóle naturę, wyjaśniamy, że wszystko funkcjonuje w nim zgodnie ze ścisłymi prawami, jak jest powiedziane: „Dane jest prawo i nie może być przekraczane”. Nauka Kabały bada całą tę rzeczywistość, sieć sił i, co najważniejsze wyjaśnia, w jakim celu wszystko zostało stworzone, w jakiej formie rozwija się ludzkość i Wszechświat, w którym się znajdujemy.

Pytanie: Jesteśmy częścią tej rzeczywistości?

Odpowiedź: Oczywiście. Istniejemy na kuli Ziemskiej, która rozwija się w określonym kierunku i przemieszcza się w kosmosie razem z całym naszym Wszechświatem tysiące kilometrów na sekundę. O tej całej rzeczywistości mówi nauka Kabały. Współczesna nauka – jest to część Kabały, która istnieje w pewnych granicach określonych przez naturę człowieka.

Na przykład Einstein odkrył, że zmieniając kąt widzenia na rzeczywistość, zmieniamy ją. A Kabała idzie jeszcze dalej, mówiąc, że jeśli zmienimy samego człowieka, jego wewnętrzne właściwości, to rzeczywistość się zmieni.

Ale jak jest to możliwe, aby wziąć śrubokręt i coś tak podkręcić w człowieku, żeby ustawić go w nowy sposób i pozwolić mu widzieć w jego nowych właściwościach, nową rzeczywistość, nowy świat? Nauka Kabały jest w stanie to zrobić!

Pytanie: A co należy zmienić w sobie?

Odpowiedź: Nic nie trzeba w sobie zmieniać: wszystkie zmiany dokonują się ukrytą w Kabale siłą – siłą światła, wewnętrzną siłą rzeczywistości, która oddziałuje na człowieka i zmienia go.

Z wirtualnej lekcji „Czas Kabały”, 04.07.2017


Dranie w nas

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie z Facebooka: „Skąd Pan to wziął, że człowiek widzi w ludziach tylko swoje wady? W zabójcach – też?“

Odpowiedź: Tak. We wszystkich i we wszystkim widzimy siebie, swoje odzwierciedlenie. Dlaczego? Dlatego, że postrzegamy wszystko w zwierciadle swojego egoizmu. Tak zbudowana jest nasza percepcja: nie widzimy czegoś, czego w nas nie ma. Obraz świata odrysowuje się wewnątrz.

A w rzeczywistości, przede mną jest białe światło – doskonała właściwość obdarzania i miłości. I tutaj, na tym tle „rysuję” własne właściwości. Dlatego, że wszystko, co pojawi się na ekranie mojej świadomości, wszystko pochodzi z wewnątrz. Jako zewnętrzne zło widzę swoją nieskorygowaną naturę.

I w rezultacie, naprawiając wszystkie wady w sobie, ujawnię to samo białe światło, pierwotną miłość. Tak Stwórca prowadzi nas do Siebie – poprzez stopniowe uświadamianie iluzorycznego zewnętrznego świata, tak jak nam się wydaje dzisiaj. To jest właśnie kabalistyczna psychologia.

Z programu TV „Nowości z Michaelem Laitmanem”, 13.02.2018


Moje myśli na Twitterze, 07.02.18

 ÐºÐ°Ð±Ð±Ð°Ð»Ð¸ÑÑ‚ Михаэль Лайтман – Jakie istnieją środki zabezpieczające przed kryzysem lub katastrofą?

– Musimy naprawić źródło zła – swój egoizm. Wszyscy jesteśmy kołami zębatymi jednego systemu i każdy wpływa na siebie wzajemnie. Tak, więc czyńcie dobro, jak naucza Kabała. Właśnie dobre działania, które są ukryte, ale silnie wpływają na świat.

Opuszczający Izrael są podobni do opuszczających Bnei Baruch: odzywa się w nich egoistyczny instynkt samousprawiedliwienia. Oni ganią Izrael – szkoda słuchać, jak się usprawiedliwiają.

– Dopóki egoizm człowieka jest nienaprawiony, zawsze nieświadomie się usprawiedliwia! Zrozumcie ich!

Etapy odkrycia Stwórcy:

1. Czujemy, że gdzieś nas ukłuło, i zaczynamy szukać sensu życia.

2. Następnie znajdujemy grupę.

3. Wyjaśniają mi, co należy zrobić, aby odkryć Stwórcę (Kabała – to metoda odkrycia Stwórcy).

4. Wykonuję te działania w grupie, chociaż nie chcę. Wykonując pewne czynności, wyjaśniam sobie: należy wykonywać-nie należy, po co, jak, dlaczego, z kim – zajmuję się Kabałą w grupie. To znaczy, muszę wejść do grupy i wewnątrz grupy odkryć Stwórcę. Cała reszta pracy jest wewnątrz grupy.

Prawidłowa reakcja na to, co wysyła Stwórca, to cały czas czuć, że masz z Nim kontakt. Zwracajcie się do Stwórcy w dowolny sposób, popełniajcie błędy. Najważniejsze, bądźcie z Nim w jakimś kontakcie, nie przerywajcie go. Wtedy stopniowo zaczniecie odczuwać, że wchodzicie z Nim w komunikację.

W żadnym z nas nie ma nic osobistego. To wszystko pochodzi od Stwórcy. Cały czas czujemy to, co Stwórca z nami robi. Manifestacja Stwórcy w nas jest naszą duszą. Kiedy odkrywamy w sobie Stwórcę – to właśnie jest nasza dusza.

Dawać Stwórcy, to znaczy być Jego podobieństwem. Dopóki nie mam właściwości podobnych do Stwórcy, to i Stwórcy nie ma we mnie. Stwórcę poznajemy stopniowo.

Jeśli człowiek posiada właściwość miłości i obdarzania, to Stwórca przewodzi przez niego swoją siłę na świat i człowiek staje się konsekwencją Stwórcy. Nie mogę niczego oddawać, mogę być tylko razem ze Stwórcą, być Jego przewodnikiem.

W rzeczywistości nie ma niedoskonałości. Nasz świat nie istnieje, my nie istniejemy. My istniejemy tylko w naszej wyobraźni, aby z niej osiągnąć doskonałość, Stwórcę. Stwórca specjalnie stworzył obraz, w którym istniejemy my i nasz świat. Księga Zohar: ten stan jest snem, dopóki nie odkryjemy wyższego świata.


„Ujrzałem odwrotny świat“

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Co oznacza zasada „Ujrzałem odwrotny świat“?

Odpowiedź: Odwrotny świat jest światem we właściwości obdarzania, a nie we właściwości otrzymywania.

Nazywa się odwrotny, ponieważ jest przeciwieństwem świata materialnego, w którym istniejemy. Wszystko w nim ma na celu obdarzanie: wszystkie myśli, wszystkie uczucia, nie dla mnie, a ode mnie, dla dobra przyjaciół.

Zacznij działać w ten sposób i zobaczysz jak bardzo przewróci się twój umysł i serce, jak coraz bardziej rozumiesz i przybliżasz się do Stwórcy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.11.2017


Moje myśli na Twitterze, 05.03.18

 ÐºÐ°Ð±Ð±Ð°Ð»Ð¸ÑÑ‚ Михаэль Лайтман Aby uzyskać duchową właściwość, dzięki której odczuwa się wyższy świat i Stwórcę, konieczne jest długie studiowanie w grupie. Dlatego „Tysiąc wchodzi do klasy, ale jeden wychodzi do światła”. Konieczna jest cierpliwość „po prostu nie odchodzić”, póki wyższe światło daje ci nowe właściwości.

Cała trudność stawania się kabalistą polega na cierpliwym przyciąganiu wyższego światła, które tworzy w nas właściwość obdarzania – w niej ujawnia się Stwórca. Kto nie jest w stanie przykładać wysiłku, nie osiąga rezultatów, nie rozumie, o czym mówi Kabała. Tylko cierpliwość tworzy kabalistę!

Bałwochwalcom zabrania się uczenia Tory. Zabronione oznacza, że jest to niemożliwe, przecież Tora – jest to odzienie wyższego światła w pragnienia, na miarę ich podobieństwa do światła oraz intencji obdarzania i miłości. W ten sposób poznajemy Stwórcę w sobie, a raczej nasze podobieństwo do Stwórcy. Stwórca – Bore pochodzi od Bo (przyjdź) i Re (ujrzyj).

Dopóki człowiek nie podniesie się nad pragnieniem rozkoszować się, nie utworzy ekranu, swego rodzaju podobieństwa do Stwórcy – on nie znajduje się w duchowym świecie, w odczuciu wyższego światła, nie rozumie duchowych działań. Wszystkie odnowienia zaczynają się tylko od Pesach, wyjścia z egoizmu, z wygnania.

Kiedy człowiek wykonuje działania z intencją obdarzania, tj. ze względu na kogoś innego lub na Stwórcę – nazywa się to przykazaniem (Rabasz, „O wynagradzaniu otrzymujących“)

Przykazanie (micwa) jest aktem połączenia ze Stwórcą, ze wspólną duszą. Micwa pochodzi od słowa cawta – jedność. (Meor Einaim, Ira)

Aby dojść do wolności, trzeba poczuć wygnanie w napełnionym życiu zwierzęcym, odczuć to jak więzienie. Należy zacząć cenić duchowość ponad materialne napełnienia. Im bardziej syte jest ciało, tym głodniejsza jest dusza. Tak zaczyna się wyjście. Raj dla zwierzęcia – to wygnanie dla człowieka!

Nasz świat coraz bardziej przypomina egipskie wygnanie: żyjemy w pięknym miejscu, Goszen, mamy kotły z mięsem, wolność dla zwierzęcego ciała. Ale następuje siedem głodnych lat dla duszy – nie ma napełnienia sensem życia! Aż do „plag egipskich” i ucieczki od zwierzęcej obfitości ku wolności duszy!

Jest powiedziane: przykazania są dane po to, by wypełniający je mógł się oczyścić. Po oczyszczeniu staje się godny światła Stwórcy. Osiąga 613 świateł w 613 przykazaniach zwanych imionami Stwórcy, jak jest powiedziane, „Przykazanie – świeca, a Tora. – światło” (Baal HaSulam. „Wstęp do Pi Haham”)

Kiedy stworzenia jednoczą się w dobroci, znajdują przychylność Stwórcy i radują Stwórcę. Jest powiedziane: „Miłujcie drugiego jak siebie samego. Ja – Stwórca” – jeśli kochacie się nawzajem, to ja Stwórca jestem w was i kocham was! (Hafec Chaim, Zhor le Miriam, 11)

To nie wystarczy, aby uczyć się wypełniania Przykazań, należy uczyć się właściwych zamiarów jeszcze do wypełnienia: jak się naprawić osiągając obdarzanie i miłość. Jest powiedziane: „Ja stworzyłem egoizm i Torę do jego naprawy – a nie przykazania do jego naprawy“. (Baal HaSulam „Istota nauki Kabały”)

Brak miłości do innych jest równy braku miłości do Stwórcy (Awot 84).

W Drugiej Świątyni byli sprawiedliwi i mędrcy, ale ona rozpadła się właśnie z powodu ich nienawiści do siebie, od niewykonywania w praktyce przykazania „Kochaj bliźniego swego…”, które obejmuje całą Torę. (H. Vital, Szaarei kusza, cz. 2, szaar 4)

Istnieje opinia, że ​​najważniejszą rzeczą w Przykazaniach jest działanie. Ale jest powiedziane: „Dla Stwórcy nie ma znaczenia, jak zabija się bydło, a Przykazania są dane do naprawy ludzi”. Wszakże, jeśli działania nie są ukierunkowane na cel, to są puste i Przykazanie bez intencji jest martwe. (Baal HaSulam „Istota nauki Kabały”)

Ogólną religią całego świata powinna być postawa „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. A poza tym każdy naród lub grupa może wybrać dowolną wiarę dla siebie. (Baal HaSulam „Ostatnie pokolenie”).

Rzeczywistość jest przez nas postrzegana, jako zewnętrzna z powodu wewnętrznej wady w nas. Ale faktycznie rzeczywistość musi być wewnętrzna, ponieważ postrzegany przeze mnie świat jest moją projekcją. Studiując wewnętrzną Torę uważamy, że wszystko znajduje się w nas i naprawa powinna być w nas!

Świat, który widzę – należy znaleźć w sobie, jako swoje wewnętrzne właściwości, wszystkie zjawiska świata wyobrażać sobie wewnątrz siebie i starać się naprawić swój stosunek do nich, tj. zmienić swoje pragnienie na obdarzające – wtedy będę podobny do Stwórcy i osiągnę z Nim połączenie.

Zawsze kieruję się do Stwórcy, przyczyny wszystkiego, co się ze mną dzieje, ale widzę między nami ten świat, który dostarcza mi wszystkich problemów. Muszę wyobrażać sobie ten świat, jako odzwierciedlenie moich wewnętrznych właściwości. Zgodnie z postrzeganiem rzeczywistości, widzę w nim siebie.

Istnieje 613 Przykazań, z których każde zawiera światło swojego stopnia w odniesieniu do 613 części duszy. Dlatego, gdy Przykazania są wykonywane, przyciągane jest światło do części duszy z nim związanej. (Rabasz Tom 1, Artykuł 7/1986 „Ważność modlitwy wielu”)


„Grupa” to święte pojęcie

каббалист Михаэль Лайтман Przychodząc studiować Kabałę, człowiek myśli, że ma ona do czynienia z mistycznymi wyższymi siłami, aniołami, duchami, gdzieś w niebiosach, z pozaziemskim światem, o którym się dowie i który poczuje.

Zamiast tego, nagle musi studiować artykuły o grupie. Na początku wydaje się to bardzo dziwne, jakby przyszedł studiować naukę o społeczeństwie, państwie.

Istniejemy w ciałach fizycznych, każdy w swoim własnym małym świecie i dlatego trudno jest nam zrozumieć, że oprócz zwykłego egoistycznego świata istnieje jeszcze zupełnie inne postrzeganie rzeczywistości poprzez obce nam, odwrotne organy zmysłów.

I chociaż przejście od naturalnego postrzegania rzeczywistości do postrzegania świata wyższego nie jest łatwą pracą, lecz wymagającą ogromnego wysiłku, ale ostatecznie wszyscy muszą dojść do prawdziwego, „odkrytego” postrzegania rzeczywistości, nieograniczonego przez organy zmysłów człowieka.

Księga Zohar opisuje nasz dzisiejszy egoistyczny stan, jako śpiący z oczami skierowanymi do wewnątrz. Przecież interesujemy się i widzimy tylko to, co dzieje się wewnątrz nas, w naszym małym pragnieniu rozkoszować się, jak dziecko, które troszczy się tylko o swoje ciało.

Metoda Kabały pozwala przejść do szerszego postrzegania rzeczywistości, już nie dziecięcego a ludzi dorosłych, współdziałających z ogromnym światem wokół nich. Takie przejście odbywa się za pomocą środowiska, grupy.

W naszym świecie dziecko rośnie przez dwadzieścia lat, otoczone przez rodziców, krewnych, przez takie same dzieci, następnie przez przyjaciół i przyjaciółki, dopóki nie wyjdzie w wielki świat ze wszystkim, co w nim istnieje: edukacją, kulturą i przemysłem.

Bez środowiska ludzkiego dziecko rozwijałoby się po prostu jak zwierzę. Ale ponieważ pragnie wchłonąć środowisko, otoczenie wchodzi w nie i buduje jego świat. Aby odkryć nowy świat potrzebujemy nowego środowiska, pracując nad nim i wchłaniając go w siebie, zaczniemy odczuwać bezgraniczny wyższy świat.

Wszystko zależy od środowiska i od poczucia jego znaczenia, od tego, jak bardzo się z nim łączymy, jakby w jednego człowieka z jednym sercem tak, iż nasze wzajemne połączenie ze środowiskiem stanie się całym światem, w którym będziemy odkrywać całą rzeczywistość. Nie jest to już ojciec i matka, a środowisko, które ma szczególne właściwości, prawa, tradycje, percepcje, wartości – wszystko jest zupełnie nowe.

Człowiek musi zbudować takie środowisko i w miarę tego budowania, środowisko zbuduje człowieka, zapewniając mu jego duchowy rozwój. Dlatego środowisko jest najważniejsze i od niego zależy dobra przyszłość człowieka. Od otoczenia człowiek otrzymuje nowe organy postrzegania do odczucia wyższego świata. Budując związki ze środowiskiem, człowiek w tym samym stopniu buduje swój wyższy świat.

Dlatego „środowisko” dla kabalistów, to pojęcie święte. Mój nauczyciel, Rabasz był szczególnym kabalistą, ponieważ ​sformułował prawidłową i dokładną metodę budowania środowiska i jego relacji z człowiekiem, leżącą u podstawy metody Kabały. W prawidłowym związku ze środowiskiem człowiek buduje duchowe naczynie z dziesięciu sfirot, w którym odkrywa światło swojej duszy, to znaczy wyższy świat i wyższą siłę, Stwórcę.

Dlatego nauka Kabały, która poświęcona jest zbudowaniu właściwego środowiska, jest tak potrzebna teraz, kiedy ludzkość przeżywa globalny kryzys i, co najważniejsze – kryzys społeczny demonstrujący się rozbitym człowiekiem w zniszczonym społeczeństwie.

Zarówno człowiek, jak i społeczeństwo czują, że zaszli w ślepy zaułek i nie wiedzą, jak dalej się rozwijać. Tylko metoda Kabały może pomóc ludzkości zbudować właściwe społeczeństwo i wyjść z kryzysu.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.02.2018


Wydostać się z powłoki kłamstw

каббалист Михаэль Лайтман Istniejemy w idealnym świecie, który zniekształcamy naszym egoizmem i tym tylko sobie szkodzimy. Ego rozrywa go na części i dlatego wydaje nam się, że znajdujemy się w bardzo ciemnym, wąskim świecie.

W rzeczywistości jesteśmy wiecznymi i doskonałymi istotami. Wszystkie stany, przez które przechodzimy – narodziny, życie, śmierć – są to tylko te obrazy, które dzisiaj są widoczne w naszych nienaprawionych odczuciach.

Naprawiając te uczucia, zaczynamy poznawać doskonały, zamknięty, integralny obraz świata. Tam nie ma stanów narodzin, ruchu, śmierci – wszystkiego tego, co w naszym świecie wynika wyłącznie z jego wadliwości. Tam znajdujemy się w ciągłym, nieskończonym rozwoju i poznaniu doskonałości.

Pytanie: Czy człowiek powinien wyrzec się egoizmu i przejść do innego systemu koordynatów, gdzie będzie się rozwijał i dojdzie do harmonii z całą naturą i ze sobą nawzajem?

Odpowiedź: Dopóki człowiek nie podniesie się nad swoim egoizmem będzie żył w zbawczym kłamstwie, dlatego że ono ukrywa przed nim prawdę, a tym samym anuluje ją. Gdybyśmy teraz zobaczyli prawdę, po prostu nie bylibyśmy w stanie jej dostrzec. Dlatego ona odkrywa się stopniowo, na miarę przygotowania człowieka do jej adaptacji. W taki sposób, to kłamstwo – nie jest kłamstwem, ale niezbędnym systemem naszej stopniowej adaptacji do prawdy.

Pytanie: W jaki sposób człowiek, który czuje, że musi już podążać w tym kierunku zechce wydostać się ze zbawczej powłoki kłamstwa, w której się znajduje?

Odpowiedź: Tylko jeśli zaczną pojawiać się w nim wewnętrzne motywy. To zależy od właściwości jego duszy, tj. od jego wewnętrznego pragnienia, jego „ja”.

Są ludzie, którzy do tego dążą i oni są zobowiązani odkryć dla siebie sens życia. A są tacy, którzy mogą istnieć też bez tego, im i jest tak dobrze. Każdy pozostaje na swoim poziomie, zadawala się czymś dopuszczalnym dla niego.

Myślę, że żyjemy w takich czasach, kiedy ludzkość będzie coraz bardziej się budzić i przybliżać świat do lepszego.

Z programu TV „Razem o najważniejszym. Aleksander Żdanow”, 08.12.2017


Główna zasada Kabały

каббалист Михаэль Лайтман Główną zasadą kabalistyczną jest – „Nie ma nikogo oprócz Niego”. Pozostaje ona motywem przewodnim rozwoju duchowego, który opiera się na odkryciu Stwórcy.

A Stwórca odkrywa się jako jedyny istniejący, zarządzający i decydujący. Znajduje się On w stałym połączeniu z nami, wysyła nam wszelkiego rodzaju myśli i pragnienia, które jakby powstają w nas niewiadomo skąd: nagle coś chcę, nagle przeskakuje jakaś myśl, a ja nie rozumiem skąd się wzięła.

Dlatego pierwszym naszym zadaniem jest – zacząć skupiać się na tym, że „nie ma nikogo oprócz Niego” – to jest źródło wszystkiego, co dzieje się ze mną i we mnie.

Po drugie, zasada ta oznacza: to, co ja wykonuję, wykonuje praktycznie Stwórca.

Po trzecie, jeśli uważam, że ja sam podejmuję działania znaczy, że jestem w błędzie. Ale są takie stany, kiedy mogę prosić Stwórcę, aby On pozwolił mi działać. Jeśli te działania są skierowane przeciwko mojej naturze, przeciwko egoizmu, to ja proszę Go, aby On zamienił je na inne.

Właśnie moja prośba a nie samo działanie, które w każdym przypadku pochodzi od Niego, może powstać pod wpływem wyższego światła podczas moich prawidłowych interakcji ze środowiskiem.

Okazuje się, że wszystkie moje uczucia i wszystko, co jak mi się wydaje pochodzi ode mnie, w rzeczywistości pochodzi od Stwórcy, ale to jest ukryte przede mną.

Jednak mogę połączyć się z moim otoczeniem i otrzymać od niego takie pozytywne i negatywne emocje w moich myślach i uczuciach, że ​zacznę generować coś oprócz tego, co robi przeze mnie Stwórca. I wtedy te działania będą moje. W tych działaniach, w myślach i pragnieniach będę ja.

Co znaczy „ja”? Kiedy pojawia się człowiek? – Gdy on zaczynie tak współdziałać ze swoim otoczeniem, że otrzyma od niego możliwość działania wbrew Stwórcy, przeciwko Stwórcy. Wtedy pojawi się u niego siła, i on działa. To nazywa się „Pokonali Mnie synowie Moi”.

Pytanie: Jak mogę odnieść obecny proces życia do zasady „Nie ma nikogo oprócz Niego”?

Odpowiedź: Aby to zrobić należy poważnie angażować się w Kabałę, ponieważ tylko ona we wszystkich światach realizuje zasadę „Nie ma nikogo oprócz Niego”.

Światło zarządza wszystkimi światami, człowiekiem i ludzkością, powodując wszystkie nasze działania i pytania itd. Dlatego cała nauka Kabały sprowadza się praktycznie do jednej zasady – wyjaśnienia, że nie ma nikogo, oprócz jednej jedynej siły Natury.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.11.2017


Poczuć prawdziwą rzeczywistość

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jaka jest różnica między rzeczywistością, która znajduje się poza mną a postrzeganiem, które przyjmuję przez moje pięć organów zmysłów?

Odpowiedź: Rzeczywistość, którą postrzegam, narysowana jest we mnie przez Stwórcę i przez nikogo innego. Chociaż wydaje mi się, że znajduję się w jakimś konkretnym fizycznym lub duchowym świecie, w rzeczywistości znajduję się wewnątrz wyższego pola – Stwórcy.

Ono organizuje we mnie pewne warunki wstępne, właściwości, ograniczenia, stosunek do samego siebie, i ja postrzegam to pole w postaci pewnego rodzaju obrazu rzeczywistości.

Narazie postrzegam Stwórcę w postaci tego świata. Wskazane jest, aby zacząć postrzegać Go w takiej postaci, w jakiej On istnieje sam w sobie, nie w zniekształconym przez ograniczenia mojego egoizmu. Na tym właśnie polega praca każdego człowieka. Najważniejsze, aby człowiek zaczął rozumieć, że wszystko, co się z nim dzieje odbywa się pod wpływem wyższej siły działającej na niego.

Z lekcji w języku rosyjskim, 27.11.2016