Artykuły z kategorii Postrzeganie rzeczywistości

Cel nauki Kabały

каббалист Михаэль Лайтман Kabała mówi o tym, że materia nie istnieje. Energia, fale rysują nam wszelkiego rodzaju obiekty, które w rzeczywistości nie istnieją. Ta materia jest nam dana w odczuciach. W taki sposób energia odbija się w nas.

Jest to bardzo interesujący temat, ale Kabała nie zajmuje się prostymi opowiadaniami. Jej celem jest doprowadzenie ludzi do samodzielnego odkrycia, a nie opowiadać  interesujące historie.

Kabała nie jest zbudowana na ciekawości, gdy człowiek siedzi, otwiera usta jak dziecko i coś mu się wlewa i człowiek napełniany jest tylko wiedzą. Człowieka należy doprowadzić do stanu, kiedy on sam to zobaczy, sam zbada i to stanie się jego osiągnięciem.

Człowieka należy stopniowo przywieść do tego, żeby „otworzył drzwi” i mógł sam wszystko zobaczyć.

Z lekcji w języku rosyjskim, 21.05.2017


Kontakt ze Stwórcą

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie z Facebooka: Zawsze byłem pewien, że mieszkam w Izraelu i w Jerozolimie, a okazuje się, Pana zdaniem, że to nie tak. Co to jest Jerozolima, i co to jest Izrael z kabalistycznego punktu widzenia?

Odpowiedź: Kabalistyczny punkt widzenia nie odnosi się do geografii lub historii, a do rozwoju egoizmu, jako podstawowej części natury. Kabała nie mówi o kuli ziemskiej, na której żyją ludzie, zwierzęta itd., a o pragnieniu – podstawowej sile natury i jak tym pragnieniem zarządza wyższa siła natury – Stwórca.

Istnieją dwie siły: siła zwana Stwórcą – siła obdarzania, emanacji i siła zwana stworzeniem –  jest to siła otrzymywania. Wyższa siła Stwórcy zarządza niższą siłą. To wszystko. Dlatego cała historia – jest to rozwój niższej siły, pragnienia rozkoszować się pod wpływem wyższej siły, Stwórcy – pragnienia obdarzać.

Pytanie: A zatem, gdy Pan mówi „Jerozolima” i „Izrael”, ma Pan na myśli pragnienia?

Odpowiedź: Oczywiście. Pragnienie na nieożywionym poziomie nazywa się „kula ziemska”. Wewnątrz – Jerozolima, czyli tzw. święta góra, na niej Świątynia itd. Pod nimi rozumie się pragnienia. One wszystkie znajdują się wewnątrz człowieka.

Tu człowiek  ma problem, on nie od razu rozumie, o co chodzi. Wszystko to znajduje się wewnątrz człowieka, dlatego że wokół nas nie ma nic. Wszystko wyobrażamy sobie tylko wewnątrz siebie, a wydaje nam się, jakby to się kręciło na zewnątrz.

Pytanie: Co to jest – pragnienie „Izrael” i pragnienie „Jerozolima”?

Odpowiedź: Izrael – jest to pragnienie skierowane na ujawnienie Stwórcy. Isra-el – bezpośrednio do Stwórcy.

Jerozolima – jest to osiągnięcie szczególnego pragnienia do Stwórcy oprócz wspólnego pragnienia.

Dlatego Ziemia Izraela jest zwana „Erec Izrael”. Erec – to pragnienie (racon). Izrael – skierowane do Stwórcy. Wewnątrz pragnienia „Ziemia Izraela” znajduje się „Jerozolima” – bardziej wewnętrzne pragnienie do Stwórcy. A potem jeszcze góra – „ar a-bajt”, potem „beit a-migdasz” –  Świątynia i tak dalej.

Pytanie: Czy moje pragnienia stają się coraz bardziej intensywne, aż osiągną szczyt? A co jest na samej górze? Jakie pragnienie?

Odpowiedź: Na samym szczycie znajduje się punkt w sercu, moje najbardziej skryte pragnienie, które powinno osiągnąć pełny kontakt ze Stwórcą. Zatem ja je kieruję.

Kontakt ze Stwórcą jest, gdy Stwórca napełnia wszystkie moje pragnienia skierowane ku Niemu przez ten punkt.

Dlatego zajmujemy się naprawą swoich pragnień, aby wszystkie one były skierowane do Niego i ostatecznie On napełnił je Sobą. W taki sposób, we wszystkich moich pragnieniach odkrywasię tylko jedna wyższa siła zwana Stwórcą.

Z programu TV „Nowości z Michaelem Laitmanem”, 03.08.2017


Dlaczego człowiek uważa się za koronę stworzenia?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego człowiek jest koroną całego stworzenia we wszechświecie?

Odpowiedź: Człowiek – to korona stworzenia, dlatego że całe stworzenie jest stworzone według struktury, która właśnie nazywa się „Człowiek” – „Adam” i wszystkie części stworzenia wchodzą w ten system, jako jego części składowe.

Gdy człowiek zaczyna postrzegać stworzenie, to ono przejawia się w nim, jako jego składowe części i on zaczyna rozumieć, że w zasadzie, stworzony jest tylko on, a wszystko pozostałe – nieożywione, roślinne obiekty, zjawiska, zwierzęta i ludzie znajdują się w nim.Tak czuje i postrzega każdy z nas.

I chociaż nie mieści się to nam w głowie, jak to może być: ja czuję, że wszystko znajduje się we mnie, ty czujesz, że wszystko znajduje się w tobie, a on, że wszystko znajduje się w nim, ale właśnie tak to się dzieje. Przecież stworzenie – jest to wielokrotnie składający się system, w którym każdy włącza w siebie wszystko.

Z lekcji w języku rosyjskim, 25.12.2016


Z iluzorycznego świata w świat prawdy

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak nastąpiło przejście w świat materialny niewidzialnego, duchowego świata?

Odpowiedź: Nie istnieje żadna materia i materializacja. Wszystko, co nas otacza istnieje w naszej wyobraźni, tylko w nas, w naszych odczuciach.

Jest to absolutnie subiektywne, dlatego że my istniejemy w określonych parametrach i czujemy wszystko tylko w odniesieniu do siebie.

Pytanie: Dlaczego nasz iluzoryczny świat istniejący tylko w naszej wyobraźni jest tak straszny i cierpienia milionów są tak nie do zniesienia?

Odpowiedź: Żeby wypchnąć nas z niego do góry w lepszy świat. Dopóki tego sami nie zechcemy, będziemy znajdować się tutaj i będziemy cierpieć.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.03.2017


Kiedy zniknie czas

как один человек с одним сердцем Pytanie: Co to jest za działanie duchowe – zebrać razem pragnienia?

Odpowiedź: To znaczy doprowadzić wszystkie pragnienia do jednego pragnienia, podobnego do Stwórcy.

Jest to jedyne duchowe działanie: stać się jak jeden człowiek z jednym sercem, z jednym zamiarem związanym z jednym Stwórcą. I wtedy między tym zbiorowym obrazem człowieka i Stwórcy ma miejsce połączenie.

W tej samej sekundzie znika czas, odległość, znikają światy, i pozostaje tylko połączenie.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.03.2017


Przepaść między pokoleniami, cz. 3

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Na jakiej podstawie możliwa jest przyjaźń i więź między pokoleniami? Czy istnieją takie rzeczy, które nie zależą od czasu i wieku?

Odpowiedź: Od czasu nie zależy tylko dusza, która jest wieczna. Wszystko inne jest tymczasowe. I tylko dusza może być wspólna między różnymi pokoleniami, przecież ona jest naprawdę jedna dla wszystkich. I dlatego dla duszy nie ma znaczenia, z jakiego ty jesteś pokolenia: baby boomers czy X, Y, Z, A.

Dusza zawsze będzie jedna dla wszystkich przyszłych pokoleń – ona jest powyżej czasu i powyżej życia i śmierci. We wszystkich pokoleniach, od ery dinozaurów i nawet Wielkiego Wybuchu, kiedy istnieliśmy w postaci drobnych cząstek pragnienia, aż do dnia dzisiejszego i dalej, do końca naprawy, dusza będzie wspólna dla wszystkich.

Dlatego też nie ma żadnego innego wspólnego interesu i innego powodu, dla którego będziemy razem pracować wspierając się nawzajem i potrzebując się nawzajem, jedynie tylko w rozwoju duszy.

Pytanie: Okazuje się, że dusza – jest to coś niezmiennego i wiecznego, co łączy wszystkie pokolenia? Ale co to jest dusza, i jak ją rozwijać?

Odpowiedź: Dusza – jest to szczególne pragnienie człowieka, aby czuć nie wewnątrz siebie, a na zewnątrz. Takie pragnienie można w sobie rozwinąć, pracując w grupie według metody Kabały, która pozwala podnieść się nad swoim egoizmem. I wtedy będę widzieć świat niezniekształcony przez mój egoizm, jak postrzegamy go zwykle wewnątrz siebie, a jakim on jest naprawdę – poza mną.

Ja przechodzę przez małą grupę, jak przez filtr, pozostawiając w niej swój egoizm, i zaczynam widzieć świat niezniekształcony moim egoizmem. Jest to zupełnie inna rzeczywistość, która nazywa się duchowym światem. Postrzeganie świata duchowego – to jest właśnie moja dusza.

Rozwinąć duszę – to znaczy rozwinąć w sobie zdolność istnienia powyżej swojego egoizmu. Egoizm – jest  to pragnienie, aby wchłonąć wszystko w siebie, które przeszkadza mi poczuć świat poza mną.

Pytanie: Okazuje się, że relacje między rodzicami i dziećmi są podzielone na dwa obszary. Jeden zewnętrzny – po prostu materialne zabezpieczenie: nakarmić dzieci, odziać, zaopatrzyć we wszystko, co niezbędne do egzystencji. Ale istnieje jeszcze wewnętrzna więź, która wykracza poza materialne granice. Czy w tym wewnętrznym obszarze nie ma przepaści między pokoleniami?

Odpowiedź: Wewnętrzna więź jest bardziej obiektywna, nieprzywiązana do samego człowieka. Oczywiście, tam również istnieje różnica między nami w zależności od tego, na ile każdy jest w stanie wyjść ze swojego egoizmu, podnieść się nad nim i zacząć czuć wyższą rzeczywistość.

Pytanie: Co pozwala nam połączyć się w tym obszarze z młodym pokoleniem w przeciwieństwie do materialnego obszaru?

Odpowiedź: Tam wszyscy się spotykamy – za granicą świata duchowego, po tamtej stronie anty-egoistycznego filtra. Pozostawiamy na nim wszystkie swoje błahe egoistyczne zachcianki, odnoszące się do zwierzęcego poziomu i do poziomu człowieka tego świata. Zwierzęcy poziom – jest to pragnienie jedzenia, seksu, rodziny, a ludzkie pragnienia – pieniądze, władza, wiedza. I wszystko to porzucamy i pozostajemy z pragnieniem duszy.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu, 18.04.2017


Świadomość: poza czasem i przestrzenią

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jednym z podstawowych praw natury jest prawo zachowania energii. Jeśli nic nie znika, to z pewnością my też nie przepadamy. Co się dzieje z naszą świadomością, gdy umieramy?

Odpowiedź: W naturze nic nie znika, a przechodzi z jednego stanu w drugi. Nie ma pojęcia „znika”. Dlatego świadomość przechodzi z jednej formy w drugą, z jednego nosiciela, w drugiego, jeśli ona w ogóle znajduje się w nas!

Można powiedzieć, że w człowieku świadomość nie istnieje, ona jest wokół niego, albo nawet może być zupełnie w innym wymiarze, w innej przestrzeni. Nasz mózg przedstawia sobą coś w rodzaju modemu, który przechwytuje ogólną świadomość w takiej mierze, w jakiej jest mu to teraz konieczne do realizacji siebie.

Pytanie: Istnieje wspólna świadomość, i istnieje indywidualna świadomość każdego człowieka – to, co ja  wychwytuję z ogólnej świadomości. Czy z tego wynika, że indywidualna świadomość dalej żyje?

Odpowiedź: Tak. Nic nie znika. Zmienia się tylko jej struktura, konstrukcja, tak samo jak nasze ciało rozkłada się na podstawowe elementy.

Komentarz:  Bardzo chciałbym zapamiętać, że to ja jestem.

Odpowiedź: Twoje „ja” nie znajduje się w ciele, a właśnie w świadomości. Świadomość sama w sobie – jest to informacja. Informacyjny związek istnieje poza czasem i przestrzenią. On przenika dosłownie cały Wszechświat.

Informacja nie znika, ona może tylko zmieniać swój nośnik. A w jakiej formie i gdzie ona istnieje, nie możemy dokładnie powiedzieć. Tak uważa Kabała.

Komentarz: Jestem zwolennikiem tego, że świadomość – jest to globalny fenomen. I wtedy indywidualna świadomość jest jak mała holograficzna kopia, która  przechwytuje coś z ogólnej świadomości. W tym przypadku one naprawdę są ze sobą powiązane. Ale co się dzieje po śmierci, fizyka o tym na razie nie mówi.

Odpowiedź: A Kabała mówi o tym, że oprócz tego nic nie istnieje. Nasze ciała i cały materialny świat – to tylko iluzja. Ten świat w ogóle nie jest uważany za istniejący, dlatego też nazywa się „iluzoryczny świat”. Wszystko inne znajduje się w świadomości.

Z lekcji w języku rosyjskim, 25.12.2016


Co to jest wieczność?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jeśli w duchowym nie ma czasu, to co to jest wieczność?

Odpowiedź: Wieczność – jest to niezmienny stan pragnienia, który ono osiąga po pełnej realizacji swojej ostatecznej naprawy. Na tym czas się kończy.

Pytanie: Okazuje się, że jeśli nie ma czasu, to znaczy, że nie ma śmierci?

Odpowiedź: W rzeczywistości śmierć w ogóle nie istnieje. Przecież, czym jest śmierć? Zniknięcie pragnienia z jego obecnego stanu i przejście w inny. Można powiedzieć, że jest to śmierć przeszłego pragnienia, ale to nie jest śmierć, a przejście w nowy stan.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.03.2017


Dlaczego jest stworzony nieskończony Wszechświat?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie z Facebooka: Po co Stwórca stworzył nieskończony Wszechświat, jeśli mimo wszystko jesteśmy zajęci sami sobą i nie możemy pojąć nawet małego ułamka wszystkiego?

Odpowiedź: Nasz Wszechświat – to odzwierciedlenie Wyższego świata. On nam się wydaje taki nieskończony, ponieważ nasz egoizm, jako podstawowa siła natury jest nieskończony.

Dlatego jego odzwierciedlenie w naszym świecie wyróżnia się, jako nieskończona nieożywiona materia, natomiast roślinny, zwierzęcy i ludzki poziom natury na naszej maleńkiej kuli ziemskiej jest ograniczony.

Pytanie: Co powinienem w rezultacie osiągnąć? Jak dostrzec lub poczuć nieskończoność?

Odpowiedź: Ta nieskończoność przedstawia nieożywiony poziom natury: kamienie itd. Nic  innego w niej nie ma. My musimy wznieść się nad nią, nie przenikając w nieożywioną naturę, lecz przeciwnie, rozwijając naturę człowieka. Czyli za roślinnym i zwierzęcym  poziomem  musi być poziom Człowiek, który musimy rozwinąć.

Ale Człowiek – to nie jest ten człowiek, którego widzimy, przecież to jest praktycznie zwierzę. Człowiek w nas – to jest to, co rozwija się w dobroci wobec innych pomimo swojego pierwotnego,  egoistycznego zamiaru.

Okazuje się, że podnosimy się nad nieskończonością, to znaczy, nad naturą naszego świata, wchodzimy w inny wymiar i odczuwamy Wyższy świat.

Z programu TV „Aktualności z Michaelem Laitmanem”, 27.03.2017


Jedyna siła ewolucji natury, cz. 1

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Co to jest za siła, która zmusza cały  świat do rozwijania się: całą naturę i człowieka?

Odpowiedź: Istniejemy wewnątrz siłowego pola, które nazywa się „natura”, które włącza w siebie mnóstwo różnych sił.

Dzielimy tę siłę na poziomy: nieożywiony, roślinny, zwierzęcy i ludzki albo zgodnie z naukowym podejściem tej siły na fizykę, chemię, biologię itd. Definiujemy ją zgodnie z osią swojego rozwoju, jako związki przyczynowo-skutkowe.

W tym polu istnieją obszary, które dla nas są nieznane i niezrozumiałe. Cała natura – to jest jedna siła. Im bardziej postępujemy w pojmowaniu rzeczywistości i im głębiej badamy naturę, tym bardziej przekonujemy się, że jest to jedna siła.

Nasze postrzeganie staje się coraz bardziej integralnym, globalnym i już rozumiemy, że nie istnieje oddzielnie fizyka, chemia, biologia, zoologia, a wszystko przedstawia jedną formę. Tylko ze względu na ograniczoność naszego postrzegania odbieramy jednolitą rzeczywistość w postaci oddzielnych fragmentów. Po prostu nie jesteśmy w stanie postrzegać całego wszechświata w postaci jednego obrazu, jednej siły.

Ale stopniowo, na miarę swojego rozwoju, zaczynamy rozumieć, że jest to rzeczywiście jeden obraz, jedna siła, wewnątrz której sami się znajdujemy. I ta siła nas rozwija i daje nam możliwość, by ją poznać. Siła, która nazywa się „natura”, jakby sama chce, byśmy ją poznali.

Człowiek bada naturę poprzez swoje właściwości dane mu od urodzenia, i z tego powodu on jest naturalnie ograniczony: czasem, ruchem, przestrzenią i swoją percepcją. On nie jest w stanie oczyścić i przeprogramować na nowo swojego mózgu. Przecież ludzkość – to jest rezultat długiego procesu ewolucji pod wpływem różnego rodzaju oddziaływań i sił na przestrzeni miliardów lat.

Człowiek – jest to rezultat rozwoju natury i dlatego pojawia się pytanie, czy on może badać naturę, będąc jej nierozłączną, integralną częścią? Przecież do tego konieczne jest wnieść się ponad naturę.

Dopiero od niedawna, na przełomie rozwoju nauki zaczynamy rozumieć, że czas i miejsce są względne, a zamiast masy może być energia. Ale energia jest czymś zanikającym, co znaczy, że masa może też zniknąć.

Okazuje się, że te wszystkie nieskończone tony materii, które widzimy we Wszechświecie – to nie jest masa, a energia, to jest coś przezroczystego i znikającego. W istocie nasz Wszechświat jest pusty!

Ponadto przyczyna i skutek mogą zamienić się miejscami i to, co wydawało nam się być przyczyną, okaże się skutkiem i na odwrót. Możliwe, że wydarzenie, które teraz powinno mieć miejsce – samo powoduje dla siebie przyczynę, a nie przyczyna powoduje  wydarzenie.

W fizyce kwantowej znane są zjawiska, kiedy cząstki oddalone od siebie nawzajem na kosmiczne odległości, okazują się być związane ze sobą. I jeśli jedna cząstka robi skręt, zwój, spiralę w odległości miliardów kilometrów od tego miejsca, druga cząstka robi to samo. I nie to, że jedna cząstka powtarza czynności drugiej, a obie są ze sobą powiązane.

Ani jedna z nich nie jest przyczyną i skutkiem, a wszystkie przedstawiają jedną całość i są w takiej formie, której nie jesteśmy w stanie postrzegać swoim umysłem ze względu na to, że jest on nadzwyczajne ograniczony.

A zatem okazuje się, że nasze wszystkie badania natury są bardzo ograniczone.

Pytanie: Należy przyznać, że niewiele wiemy?

Odpowiedź: My nie wiemy prawie nic! Przecież nasze postrzeganie matematyki i fizyki też jest – konsekwencją naszej budowy. A jeśli bylibyśmy zbudowani w inny sposób, mielibyśmy inną matematykę i „1 + 1” nie byłoby równe dwa.

Przecież jest to tylko założenie, że 1 + 1 = 2. Jeśli zamienilibyśmy swoje organy postrzegania, to zobaczylibyśmy inną rzeczywistość. Cała otaczająca nas natura wyglądałaby zupełnie inaczej.

Ale siłę, która rozwija naturę, można przyjąć za absolut istniejący poza nami. Ta siła tworzy naturę i nas samych w takiej formie, która pozwala nam badać część natury w ograniczonym stopniu. A jeśli naprawdę chcemy zbadać naturę, musimy podnieść się na poziom tej siły, a w tym celu, konieczne jest nabycie nowych właściwości.

Ciąg dalszy nastąpi…

Z rozmowy o nowym życiu, 27.06.2017