Artykuły z kategorii Nauka kabały

Ynet: W ślad za książką, w nowy świat

Za pośrednictwem liter i słów, kabaliści w swoich książkach stworzyli nam możliwość wejścia w nowy świat, który ma decydujący wpływ na nasze życie. Więc teraz z ich pomocą możemy wejść w ten świat i zmienić swoje życie na lepsze. Kabalistyczne księgi uformowały żydowski naród. I dziś, w dzień Tygodnia Książki, mamy wspaniałą okazję zapoznania się z tymi książkami.

2016-06-21_ynet_kniga_w

To nie przypadek, że nazywamy się narodem Ksiąg. Przez wieki, książki były nieodłączną częścią żydowskiego życia, jednym z kluczowych czynników naszego rozwoju, jako narodu, społeczeństwa i państwa.

Oczywiście, nie chodzi tu o beletrystyczną literaturę, która ogarnęła masową świadomość w przeciągu ostatnich stu lat i już przeżyła szczyt swojego rozkwitu. W naszym narodzie książki były pisane przez kabalistów i one były nazywane „świętymi”. A „święty” oznacza odosobniony, szczególny, inny.

TANAH, Talmud, Księga Zohar, różnorodne Midrasze – wszystkie one tak samo są dalekie od ogólnie przyjętych moralnych pouczeń i opowieści ludowych. W rzeczywistości, opowiadają nam o innym stopniu bycia, o niezwykłym, duchowym świecie. Oprócz kolosalnej mądrości, założony jest w nich jeszcze jeden skarb – związek z tą siłą, z tym uniwersalnym prawem, które jest w stanie pomóc w dowolnym problemie, dać odpowiedzi na najważniejsze pytania, a co najważniejsze – nadać naszemu życiu wieczny sens. To jest to, co właśnie przygotowali dla nas uczeni, studiujący przez tysiąclecia Kabałę.

Kabaliści – to zwykli ludzie, u których powstało to niegasnące pragnienie, aby dostać się do źródła tego, co dzieje się z nami, i zrozumieć rezultaty czekające na nas w przyszłości. Właśnie kabaliści, jako pierwsi przeniknęli „za kulisy naszego świata” i odkryli, że w rzeczywistości działa jedyna, uniwersalna siła emanacji i miłości, której celem jest podnieść nas na swój poziom, doprowadzić do takiej samej jedności i takich samych stosunków w społeczeństwie.

Droga do tego stopnia i „drogowskazy” na niej opisane są szczegółowo przez kabalistów. Dzięki nim możemy wziąć książkę i stać się „współautorami” historii swojego życia.

Kronika Źródeł

Adam był pierwszym, który poczuł dwa poziomy istnienia: naturę otaczającego świata i naturę świata duchowego. Właśnie, dlatego w Kabale jest on nazywany „pierwszym człowiekiem” – Adam Riszon. Swoje odkrycia opisał w pierwszej kabalistycznej książce „Anioł Raziel”. „Raz” w języku hebrajskim – tajemnica, „anioł” – pewna siła Natury. Innymi słowy, Adam i kolejni kabaliści pisali o odkryciu tego, co wcześniej pozostawało tajemnicą – nieznaną częścią wszechświata.

Książka Adama zawiera interesujące rysunki i jeśli czytamy ją, wnikając trochę głębiej, od razu staje się jasne, że napisał ją nie prymitywny człowiek z czasów starożytnych, a kabalista, posiadający ogromną mądrość. Opowiada on o wspólnej duszy zwanej „Adam”, o jej rozbiciu na tysiące poszczególnych dusz, tworzących ludzkość i o ich przyszłym ponownym połączeniu w jedną całość.

Następnym, znaczącym wydarzeniem stała się „Księga Stworzenia” (Sefer Jecira), której autorstwo przypisuje się Abrahamowi. On nie planował pisać podręcznika – tylko wymienił niektóre podstawowe prawa, określające zasady działania świata duchowego. Ta Księga jest bardzo charakterystyczna, jednakże trudna do zrozumienia i nieskończenie daleka od obecnego etapu rozwoju.

Niemniej jednak, dzięki „Księdze Stworzenia” i metodzie zjednoczenia ludzi, opracowanej przez Abrahama, zrodził się naród Izraela z jego niewyczerpanym dążeniem ku wyżynom ducha. I po kilku pokoleniach, na czele narodu największy z kabalistów – Mojżesz.

Księga ksiąg

Duchowe odkrycia Mojżesza dały mu siłę, żeby wyprowadzić synów Izraela z Egiptu i drogą czterdziestoletniej przemiany pokoleń na pustyni, doprowadzić ich do granic Ziemi Obiecanej. Księga Mojżesza nazywa się „Tora” – od słowa światło (or). Jej istotą – jest udoskonalona, dla nowego pokolenia metoda, nauka (oraá), jest to podręcznik o tym, w jaki sposób wejść w duchowy świat z pomocą „światła”, lub wyższego rzędu siły. Dzięki tej księdze, każdy człowiek może odkryć obraz wszechświata i wziąć kurs na jego cel.

Chociaż Tora jest napisana jak historyczna powieść z kulminacją na wydarzeniach egipskiego wygnania, w rzeczywistości ona przenośnie opowiada historię człowieka, wychodzącego ze swojego materialnego stanu pod nazwa „Egipt” i podnoszącego się w duchowy stan o nazwie „Ziemia Izraela”. Powiedziano o tym w Księdze Zohar:

Biada człowiekowi, uważającemu, że Tora jedynie opowiada historie i opowieści ludowe. Jeśli Tora mówiłaby o wydarzeniach na świecie – czy też o władcach świata – to jest między tym coś bardziej godnego uwagi. Jednak wszystko, o czym się opowiada w Torze – to wyższa tajemnica”.

Mojżesz posługiwał się „językiem gałęzi” – nazwami przedmiotów, uczuć i działań naszego świata, wskazujące na ich korzenie w duchowym, na ukryte wyższe siły Natury, które współpracują i wywierają swój wpływ, czasem destrukcyjny.

Jeśli spojrzymy na Torę bez zewnętrznego „opakowania”, przedstawi się nam zupełnie inny obraz, który nie ma żadnego związku z naszym światem. Zamiast postaci z krwi i kości – na przykład, Mojżesza i Faraona, – zamiast różnych narodów a nawet zamiast zwierząt i roślin, zobaczymy siły duchowe i właściwości, które nami kierują. Wtedy, wnikając stopniowo w ten świat, będziemy w stanie wykorzystać jego elementy i prawa do duchowego wzrostu.

Jednak klucz do rozszyfrowania Tory założony jest w najważniejszej kabalistycznej pracy – Księdze Zohar.

Dziesięć, jak jeden

Kabaliści nazywają Księgę Zohar po prostu Księgą. Powstała w II wieku naszej ery, przedstawia interpretację do Pięcioksięgu Tory i daje dokładne wyjaśnienie tego, o czym napisał Mojżesz. W Kabale Księga Zohar stała się podstawą. Jej autor – Rabin Szymon Bar Jochaj – jako pierwszy z kabalistów opisał, w jaki sposób nasze myśli i reakcje na impulsy wyższych sił, podnoszą się z powrotem do świata duchowego, działają w nim i wpływają na etapy naszego dalszego rozwoju.

Przed tym, jak przystąpił do napisania Księgi, rabin Szymon zgromadził wokół siebie grupę dziewięciu uczniów, gdyż zgodnie ze słowami Talmudu „Tora znajduje się tylko w grupie”.

Każda dusza w tej dziesiątce odpowiadała konkretnej duchowej właściwości wyższego świata. Łącząc się w jedną duszę, oni dochodzili do pełnej zgodności z „dziesięcioma Sfirot’ami” – jednolitą, niezmienną duchową strukturą. Dzięki tej jedności, dziesiątka odkrywała wyższe światło, lub wyższe świecenie (Zohar). Oto, co pisze o tym kabalista XVIII wieku Ramchal:

Rabin Szymon Bar Jochaj ujawniał tajemnice Tory, a przyjaciele słuchali jego głosu i łączyli się z nim, i w tą jedność każdy wnosił swój wkład.

Ponieważ, każdy z przyjaciół w grupie reprezentował jedną z właściwości duchowego świata, ich Księga, w istocie opisuje, jak te właściwości opuszczają się w nasz świat i zarządzają nimi. I jeszcze – w jaki sposób, każdy człowiek może wykorzystać je dla dobra swojego i innych.

Drzewo życia

Po ponad 1300 latach, Księga Zohar trafiła do jednego z największych kabalistów – Icchaka Lurii Aszkenazi, lub ARI. Zbierając w jedno całą kabalistyczną wiedzę, on ponownie zmodernizował metodę – w taki sposób, aby służyła wszystkim. Żyjąc w Safed, ARI na nowo złożył naukę Kabały, dostosowując ją do czasów współczesnych. Później jego spuścizna została opublikowana, jako księga „Drzewo życia”. Jest to prawdziwy podręcznik, który toruje uczniom drogę do duchowego świata. Wyjaśnia ona wzniesienie do wieczności i doskonałości, urzekając swą słynną częścią reinkarnacji dusz.

Oprócz „Drzewa życia”, ARI napisał około dwadzieścia książek, w których opisał prawa wszechświata w postaci ścisłej naukowej dyscypliny. W przedmowie do swej książki, ARI pisze, że od tego czasu, jak została stworzona kabalistyczna metoda, uczyć się jej może każdy, ponieważ pragnienie jest jedynym egzaminem przed wejściem do świata duchowego. Oznacza to, że każdy pragnący może korzystać z przygotowanego systemu, niezależnie od wieku, płci, czy narodowości.

I rzeczywiście, od czasów ARI Kabała zaczęła się odkrywać masom.

Po stopniach drabiny

Niemniej jednak, ani Księga Zohar, ani książki ARI nie są przeznaczone do szerokiego nauczania Kabały. Jako pierwszy takie materiały stworzył największy kabalista XX wieku Jehuda Aszlag, zwany „Baal HaSulam” z powodu swoich komentarzy do Księgi Zohar, pod nazwą „Sulam” (Drabina). On wyjaśnił wszystkie księgi ARI i zebrał je w sześć tomów „Nauka Dziesięciu Sfirot” – podstawowy podręcznik Kabały naszych czasów.

Nauka Dziesięciu Sfirot“ obejmuje dziedzictwo kabalistów wielu pokoleń, w tym Adama, Abrahama, Mojżesza, Rabi Szymona i ARI. Baal HaSulam zintegrował w swoich pracach chasydzkie źródła, prace współczesnych kabalistów, a nawet analizy poglądów światowych myślicieli i naukowców: Marksa, Nietzsche, Locke, Darwina, Spinozy, Schopenhauera i innych.

Wszystko, co jest nam potrzebne dla zbudowania dobrej przyszłości jest skoncentrowane w pracach Baal HaSulama. On sam mówi o tym w ten sposób:

Cieszę się, że urodziłem się w takim pokoleniu, kiedy już można ujawnić prawdziwą naukę. Ponieważ, to nie zależy od genialności samego mędrca, a od stanu, w którym znajduje się pokolenie“.

Kabaliści już dawno wskazywali na obecny etap rozwoju, jak na epokę dorastania ludzkości, jako na niezwykle ważny okres, kiedy właśnie Kabała da odpowiedź na nieuniknione w takiej sytuacji globalne wyzwania. Kabalistyczna książka dzisiaj – to przede wszystkim podręcznik do bezbolesnego przezwyciężenia przejściowego okresu, który wprowadzi nas do jakościowo nowych społecznych związków i relacji. I ta książka jest ujawniona dla wszystkich.

Źródło: Ynet dnia 16.06.2016 http://www.ynet.co.il/articles/0,7340,L-4816251,00.html


Uczyć się od mędrców

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego Pana nie zadowala „pszat”, zrozumienie (znaczenia) odkrytego sensu Tory? Po co wchodzić w jej wewnętrzne, ukryte warstwy?

Odpowiedź: Nie jest możliwe zrozumienie Tory- jak pisze Baal HaSulam w „Przedmowie do TES” i jak pisze Gaon z Wilna w swoim modlitewniku – nie rozumiejąc wszystkich 4-ech jej warstw.

Mędrcy, którzy pisali dla nas Torę, i wszystkie święte księgi, pisali je ze swojego poziomu zrozumienia całej rzeczywistości, a nie tylko odkrytej dla nas, ziemskiej części. Tak więc, chcę się uczyć od tego, co oni odkryli w Torze, a nie ograniczać się do działań mechanicznych.

Nie pojmując wewnętrznego sensu Tory w ogóle nie rozumiem, co jest w niej napisane, co pragną przekazać mędrcy. Jestem podobny do dziecka, które nie umie czytać, a przeglądając książkę, widzi w niej tylko obrazki.


Jak nabyć język Kabały

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak osiągnąć język Kabały? Czy jesteśmy w stanie to osiągnąć? Od czego to zależy?

Odpowiedź: Tylko poprzez ciągłe słuchanie moich lekcji – będziecie w stanie przyswoić sobie język Kabały. Jest to podobne do tego, jak dziecko uczy się języka od swojej matki, albo jak człowiek, który znalazł się w obcym środowisku, nie posiadając słownika, zaczyna rozumieć nieznany język poprzez uczucia, a nie przez rozum.

Tak my też zaczynamy pojmować język Kabały, to znaczy, opisanie wyższego, nieodczuwalnego przez nas świata – studiując Kabałę i łącząc się ze sobą, stopniowo nabywamy właściwości wyższego świata – i w tym stopniu poznajemy jego nazwy, łącząc je z nowym uczuciem.


Duchowy człowiek

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Kto, Pana zdaniem, może uważać się za człowieka duchowego?

Odpowiedź: Każdy, kto za pomocą kabalistycznej metody podnosi się nad sobą, tworząc w sobie nowy organ odczuwania o nazwie „dusza” i teraz postrzega duchową materię we właściwości obdarzania. Nie w sobie, a na zewnątrz siebie.

Takich ludzi w naszym świecie jest niewielu, nie zna ich nikt, nikomu się nie ujawniają i nikogo nie nauczają.

Jedyna organizacja, która poważnie się tym zajmuje, – to Międzynarodowa Akademia Kabały, która postawiła sobie za cel, nauczać innych ludzi, ponieważ z góry otrzymała takie zadanie. Staramy się stworzyć warunki, aby każdy człowiek, pragnący osiągnąć duchowy stan i doświadczyć świat poza sobą, był w stanie to zrobić.

Z lekcji w języku rosyjskim, 21.02.2016


Jak czytać kabalistyczne teksty?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak wpływają na czytającego takie teksty, jak Zohar i Szamati i jak one wpływają, jeśli czyta się je samemu? Czy powinno się je czytać w pojedynkę? W czym jest różnica między Zoharem i Szamati?

Odpowiedź: Konieczne jest czytać samemu, ale również wspólnie – w obu przypadkach ściąga się O”M (otaczające światło), ale skuteczniej jest wspólnie.

Pytanie: Jakie specjalne modlitwy powinno czytać się przed snem, żeby sen nie był zwierzęcym a kabalistycznym i rozwijał człowieka duchowo?

Odpowiedź: Dowolny artykuł Baal HaSulama lub Rabasza, urywek lub cały, te które uważasz za najodpowiedniejsze.


Wszyscy zdążycie w tym życiu!

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak w przeciągu tak krótkiego życia człowiek może dorosnąć do tego, żeby zajmować się Kabałą, zrozumieć, o czym ona mówi, przyjąć ją i dostać się na poziom zjednoczenia?

Odpowiedź: Do nas przychodzą ludzie w różnym wieku. Życie nie jest tak krótkie, jak się to wydaje. Jest ono ściśle zbudowane na prawach, dających człowiekowi możliwość w przeciągu swojego istnienia prawidłowo zrealizować siebie.

Jak tylko zaczynacie zajmować się Kabałą, powstaje w was uczucie, że z niczym nie nadążacie, ale w rzeczywistości jest wręcz przeciwnie, czas się kompresuje i nagle odkrywacie, że nadążacie ze wszystkim. W ten sposób jest to zorganizowane z góry przez wyższe zarządzanie.

Nie znajdujecie się w świecie, który istnieje nie wiadomo według jakich praw. Jak tylko zaczynacie działać w kierunku celu wszechświata, to natychmiast podłączacie się pod wpływ zupełnie innych sił.

Człowiek może zacząć studiować Kabałę w wieku 70 lat i ze wszystkim zdąży. Nie ma ograniczeń. I w ogóle nie należy myśleć o tym – to nie jest nasz problem, a praca systemu zarządzania, która dopiero teraz zasugerowała człowiekowi, że powinien zająć się integralnym zadaniem całej ludzkości, w którym on może brać czynny udział i bez niego ono nie zostanie rozwiązane.

Z wykładu w Moskwie w Żydowskim centrum kulturowym, 24.11.2015


Rozwiane mity na temat Kabały, cz. 3

каббалист Михаэль Лайтман Świeccy ludzie i Kabała

Pytanie: Dlaczego istnieje przekonanie, że Kabałę można studiować tylko po tym, jak przestudiowało się całą Torę i Talmud?

Odpowiedź: Wielki kabalista ARI i jego uczeń Chaim Vital objaśniają w swoich książkach, że należy studiować wszystkie księgi Tory i Talmudu, ale już po tym, jak człowiek odkrył Stwórcę. Po odkryciu on może wypełnić się światłem poprzez studiowanie Talmudu.

Talmud studiowano jeszcze do zniszczenia Świątyni, w celu odkrycia Stwórcy. Ponieważ cała Tora mówi o prawie miłości do bliźniego jak siebie samego. A jeśli człowiek zaczyna kochać innych, on włącza w siebie i czuje cały duchowy świat, znajdujący się poza jego egoizmem.

Nabywając właściwość obdarzania, studiuje Talmud prawidłowo postrzegając wszystko, co jest tam napisane. Oznacza to, że widzi, że mówimy o duchowych pojęciach a nie o ich materialnych gałęziach w tym świecie.

Oznacza to, że Kabałę możne studiować każdy kto chce, od razu przystępując do Kabały jeszcze zanim wyuczył się Gmary, Miszny i Tory. Mogę tylko dodać, że przyprowadziłem do swojego nauczyciela Rabasza czterdziestu uczniów z Tel Awiwu – całkowicie świeckich ludzi.

Podejrzewam, że większość z nich nie znało Tory nawet w ramach szkolnego programu. Mimo to Rabasz przyjął ich i oni natychmiast zaczęli studiować Kabałę.

Zakaz studiowania Kabały został spowodowany faktem, że Żydzi udali się na wygnanie, podczas którego było zakazane zajmować się Kabałą. Musieliśmy czekać na zakończenie wygnania, co wydarzyło się pod koniec 20 wieku – około dwadzieścia lat temu.

Od tego czasu Kabała jest otwarta dla wszystkich. Jak pisze Baal HaSulam, w 1995 roku okres wygnania ostatecznie zakończył się i od tego momentu mądrość ta stała się dostępna dla wszystkich.

Pytanie: Niektórzy uważają, że wygnanie zakończyło się wraz z utworzeniem państwa Izrael?

Odpowiedź: Podaję definicję przyjętą w nauce Kabały, przez kabalistów.

Z programu radiowego 103FM, 28.02.2016


Rozwiane mity na temat Kabały, cz. 2

каббалист Михаэль Лайтман „Czterdziestolecie” w kabale

Pytanie: Czy prawdą są pogłoski, że kabałę można studiować tylko po czterdziestce?

Odpowiedź: Jest to duże nieporozumienie, że Kabałą nie można zajmować się do osiągnięcia czterdziestu lat. W nauce Kabały liczba 40 oznacza stopień Biny.

Człowiek osiągający stopień Biny, uzyskuje absolutną właściwość obdarzania, w której może odkryć całe ogromne światło Hochma, zarządzające całym wszechświatem.

Dlatego w nauce Kabały istnieją dwie części: do stopnia Biny i powyżej niej. Do stopnia Biny mogą uczyć się wszyscy, a powyżej niej – tylko ci, którzy są w stanie kontynuować i podnieść się wyżej.

Stopień Biny jest nazywany „czterdziestolecie”. Dlatego „studiować Kabałę”, to jest otrzymać
światło Hochma może ten, który osiągnął stopień Biny, oznaczony liczbą czterdzieści. Ale to nie ma nic wspólnego z ziemskim wiekiem człowieka.

Jako dowód można przytoczyć przykład znanych kabalistów, którzy zmarli w bardzo młodym wieku, nie osiągając nawet czterdziestu lat: ARI, Rabbi Nachman z Bracławia i inni. I oczywiście, zaczęli studiować Kabałę dużo wcześniej niż w wieku powyżej czterdziestu lat.

Istniał także zakaz studiowania Kabały nieżonatym. Uważano, że człowiek, który ma rodzinę jest bardziej stabilny i zrównoważony i dlatego bardziej przystosowany do nauki. Ale rzecz w tym, że w tych czasach było przyjęte żenić się w wieku 16-17 lat.

Z programu radiowego 103FM, 28.02.2016


Formuła życia

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego powinienem studiować kabałę? Co mi to da?

Odpowiedź: Studiowanie nauki kabały pomaga nam zrozumieć, gdzie się znajdujemy. Istniejemy w określonym programie natury, jak w matrycy, która nami zarządza. Jednak możemy zarządzać nią, ale tylko wtedy, jeśli zrozumiemy, jak na nią wpływać, i nie tylko naprawić swoje ziemskie przeznaczenie, a odkryć sens życia.

W każdym z osobna i we wszystkich razem od początku został założony ścisły plan istnienia. Jeśli spojrzeć wstecz na historię ludzkości, widzimy, że wszystko rozwijało się według jakiegoś planu, którego nikt z nas wcześniej nie tworzył. Nasze przeznaczenie jest zapisane z góry, ale człowiek nie wie, co się wydarzy jutro.

Pytanie: A skąd się dowiedzieć? Czy jest jakaś droga do tego?

Odpowiedź: Jest. Kabała dana jest właśnie po to, żeby poznać swoje przeznaczenie. Ludzie przychodzą do kabały nie tylko, żeby odkryć swój los, ale także aby skorygować go. Kabała – jest to nauka o życiu. Przeznaczona jest dla wszystkich i każdy ma w niej swoją drogę.

Pytanie: Znaczy się kabała – jest to formuła, z pomocą której można obliczyć los każdego człowieka?

Odpowiedź: Oczywiście. Ja i moi uczniowie uczą się jej. Nauka kabały mniej lub więcej jest uniwersalna dla każdego, ale dla każdego w zastosowaniu wygląda inaczej.


Rozwiane mity na temat Kabały, cz. 1

каббалист Михаэль Лайтман Słuchaj Sary

Pytanie: Mówi się, że tylko Żydzi mogą studiować kabałę, czy to prawda?

Odpowiedź: Mam odwrotne pytanie: a kim jest „Żyd”? Żydami od samego początku byli nazywani ci, którzy studiowali naukę kabały.

Ludzie zbierający się wokół praojca Abrahama, nazwali siebie Żydami. On przeprowadził ich ze Starożytnego Babilonu do ziemi Kanaan i z tej grupy powstał naród Izraela, Żydzi (jehudim) – od słowa „jedność” (jehud), połączenie. To jest pierwotne znaczenie pojęcia „Żyd” – jest to właśnie ten, kto zajmuje się kabałą.

Pytanie: A jeśli Turek-muzułmanin studiuje kabałę?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia – kto. W Starożytnym Babilonie żyło mnóstwo różnych grup etnicznych i wiele wspólnot. Ci, którzy przyłączali się do Abrahama, stali się „Żydami”.

W rzeczywistości Żyd – to nie jest narodowość, tak jak we wszystkich innych narodach. Można być Francuzem i stać się Żydem. Żyd – to nie jest identyfikacja z ojcem i matką, a z ideą, dążeniem do odnalezienia sensu życia, celu rozwoju.

Żyd – jest to duchowe pojęcie, dlatego każdy człowiek może być Żydem. Francuz czy Niemiec, wierny temu przekonaniu, jednej wyższej sile – dobrej i tworzącej dobro, poza którą nic nie ma, prawu miłości bliźniego jak siebie samego, przekształca się w Żyda. Tym określana jest jego „żydowskość” (jehudijut).

Pytanie: A czy kobieta może studiować kabałę? Czy istniały w przeszłości kobiety kabalistki?

Odpowiedź: Oczywiście! Wszystkie żydowskie pramatki i prorokinie były kabalistkami. Aż do zniszczenia Świątyni i mężczyźni, i kobiety narodu Izraela posiadali duchowe zrozumienie i żyli w jednoczesnym odczuciu dwóch światów, jako integralnej całości.

Pytanie: Wychodzi na to, że nie ma różnicy między mężczyznami i kobietami w kabale?

Odpowiedź: Jest różnica – tak jak i w naszym świecie, kobieta różni się od mężczyzny: swoim postrzeganiem rzeczywistości, zachowaniem. Ale w odniesieniu do wyższej siły, celu stworzenia i jedni i drudzy są ukierunkowani na ten sam cel. Dlatego każdy człowiek może studiować kabałę niezależnie od narodowości i płci.

W minionych wiekach istniały takie prorokinie: Hulda, Dwora, Miriam, pramatki żydowskiego narodu, które posiadały duchowe poziomy nie mniejsze a nawet wyższe niż mężczyźni. Nie bez powodu Stwórca powiedział do Abrahama: „Słuchaj tego, co powie tobie Sara”.

Z programu radiowego 103FM, 28.02.2016