Artykuły z kategorii Dusza i ciało

Dlaczego potrzebujemy ziemskiego altruizmu?

 каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego muszę obdarzać i kogo? Po co jest ten ziemski altruizm i co to ma wspólnego z duszą?

Odpowiedź: Kiedy zaczynamy zajmować się tworzeniem w sobie duszy i jej zrozumieniem, to już nie jest to ziemski altruizm.

Nikt Ci nie każe chodzić po ulicach i rozdawać jałmużnę, pomagać ubogim i biednym, ochraniać zwierzęta i ekologie. Widzimy, że takie działania nic nie dają i nikomu nie pomagają.

Przez obdarzanie rozumie się dzielenie się waszą wiedzą na temat sensu istnienia.

Najważniejsza rzecz, którą mamy – to pytanie o sens życia: „Dlaczego żyję?” Właśnie to musimy przekazać, przebudzić w reszcie ludzi i pokazać im, jak ten sens się odkrywa.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016


Błyskawiczne odpowiedzi kabalisty, 23.04.2017

 каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jeśli dusza – to pragnienie, to co to jest rozbite pragnienie? Czy jest to pragnienie, którego nie chcesz?

Odpowiedź: Rozbitym nazywa się egoistyczne pragnienie otrzymywać przyjemność tylko dla siebie, nie licząc się z niczym innym na świecie.

Pytanie: Jak dusza może mieć imiona? I kto daje imiona duszy? Stwórca?

Odpowiedź: Dusza sama pracuje na swoje imiona dzięki poziomowi, na który się podnosi. Poziom podobieństwa do Stwórcy określa imiona duszy.

Pytanie: Czy dusza jest jedna dla wszystkich?

Odpowiedź: Ogólnie mówiąc, rozumiemy jakiś stan, gdy widzimy, że tak właśnie jest.

Pytanie: Czy istnieje sens życia dla indywidualnego człowieka, jako jednostki, czy istnieje wspólny sens dla wszystkich ludzi na planecie?

Odpowiedź: Sam człowiek nie może znaleźć sensu życia, ponieważ wszyscy pochodzimy od jednej duszy Adama. Dlatego, tylko osiągnięcie wspólnej duszy daje nam poczucie sensu życia.

Pytanie: Czy antagonizm między częściami jednej duszy – to sztuczki Stwórcy?

Odpowiedź: Tak. Jest to potrzebne, abyśmy w przeciwieństwie do naszego egoizmu zjednoczyli się i osiągnęli siłę pragnienia 613 razy większą, niż mieliśmy w początkowym stanie.

Z lekcji w języku rosyjskim, 23.04.2017


Nauka o uczuciach

 каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Co to są uczucia z punktu widzenia Kabały?

Odpowiedź: Uczucie – jest poczuciem pragnienia.

Pragnienie jest materią całego stworzenia, a poczuciem tego pragnienia jest to, co nazywamy uczuciem. Ponieważ cały wszechświat jest jednym zróżnicowanym, integralnym pragnieniem, to wszystko, co w nim istnieje jest uczuciami.

Nie chodzi tylko o Wszechświat a o wszystkie światy, cały rozległy wszechświat. Istnieją w nim dwa rodzaje uczuć: nienawiść i miłość, pomiędzy którymi się znajdujemy.

Dlatego musimy spojrzeć na to, jak je rozróżniamy, na podstawie czego wydajemy werdykt: jest to uczucie, do którego odnoszę się z nienawiścią czy z miłością, czy samo to uczucie nazywa się „nienawiść” i „miłość” czy ja dyktuję, jakie ono będzie, to czy inne uczucie? Jest to więc nauka o odczuciach.

Z lekcji w języku rosyjskim, 13.08.2012


Wszystko zaczyna się od punktu w sercu

каббалист Михаэль Лайтман  Pytanie: Jaki jest związek między reszimot, duszą i punktem w sercu?

Odpowiedź: Punkt w sercu – to początek duszy. W nim istnieją reszimot – duchowe informacyjne dane („m/n”).

Dusza – to zbiór punktów w sercu z reszimot, które się naprawiły na takim poziomie, że stworzyły między sobą sieci altruistycznych powiązań i w nich już postrzega się Stwórcę. W tym stanie one czują charakter związku, jego przejaw i to nazywa się Stwórcą.

Wszystko zaczyna się od punktu w sercu i dopiero wtedy następuje rozwój reszimot, aż do stworzenia duszy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 21.05.2017


Wolność od strachu przed śmiercią

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czy Kabała może uwolnić mnie od strachu przed fizyczną śmiercią?

Odpowiedź: Tak! To nie jest problem, dlatego że w rzeczywistości nie będziesz myśleć o fizycznej śmierci, a będziesz myśleć o tym, jak zdążyć zrealizować program stworzenia w tym stanie, w którym się znajdujesz.

Z lekcji w języku rosyjskim, 02.07.2017


Co to jest „duchowość“?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jakie jest pochodzenie słowa „duchowość“ z punktu widzenia Kabały?

Odpowiedź: „Duchowe“ od słowa „ruach“ – wiatr, ruch powietrza.

Chodzi o to, że duchowe znajduje się w ciągłym ruchu, podczas gdy nasz świat jest uważany za nieżywy, zamrożony.

Istnieje pięć poziomów duszy: nefesz, ruach, neszama, haja, jechida. Każdy z nich nazywany jest duszą. Oznacza to, że dusza – to wewnętrzna właściwość człowieka, jego pragnienie i napełnienie światłem.

Z lekcji w języku rosyjskim, 09.07.2017


Dwie inkarnacje wielkiej duszy

 Бааль Сулам Baal HaSulam – największy kabalista naszych czasów.

Bardzo trudno jest mówić o tak wielkim człowieku, dlatego że nie rozumiemy, kto to jest kabalista. On żyje razem z nami i jednocześnie w innym świecie. On naprawdę żyje w dwóch światach.

Kabalista nie jest zdezorientowany. Widzi zarówno Wyższy świat, jak i niższy świat. Ale najważniejszą rzeczą, która go interesuje –  jest ich wzajemne powiązanie: jak można dokonać naprawy w Wyższym świecie, działając ze świata niższego tak, żeby one ponownie zadziałały na niższy świat i on mógłby podnieść się do poziomu Wyższego. To jest zadaniem każdego kabalisty.

Kabalista wychodzi z tego pragnienia, które charakteryzuje go w ogólnym systemie duszy, zwanym „Adamem”. Każdy z nas ma inny korzeń. Nazywa się to „punktem odniesienia” lub „punktem w sercu”. I dlatego każdy odkrywa Wyższy świat na swój sposób.

Ale wszystkie punkty w sercu odkrywają ten system względnie podobnie. Niemniej jednak wszystkim, którzy pisali przed Baal HaSulamem, bardzo trudno było pisać np. komentarze do Księgi Zohar.

A do pojawienia się Księgi Zohar, nikt nie mógł napisać czegoś podobnego do niej, mimo tego, iż  niektórzy kabaliści wiedzieli więcej niż rabbi Szymon. Ale oni nie potrafili wyjaśnić wszystkiego tak, jak on.

Oznacza to, że w Kabale istnieje bardzo dużo takich kryteriów: ty możesz być wielki, duchowo genialny, ale nie możesz nic opisać – nie masz takich zdolności.

Baal HaSulam miał i to, i tamto. To niesamowite! W całej historii Kabały praktycznie nie było kabalisty z takimi umiejętnościami.

Mosze był największym kabalistą i mimo to napisany przez niego Pięcioksiąg jest napisany w taki sposób, takim językiem, że wszyscy interpretują go jak chcą.

A tego, co napisał Ari w swojej pracy „Drzewo Życia”, zupełnie nie można zrozumieć – tutaj konieczne jest poznanie świata duchowego i tylko wtedy staje się jasne, o czym on mówi. W tej książce są przedstawione czysto fizyczne dane, jak w podręczniku fizyki.

Dlatego, kiedy Ari zaczął nauczać to jedynym, kto go docenił był wielki kabalista jego czasów – Ramak. On wysłał do Ari’ego, wszystkich innych uczniów podkreślając, że to jest coś nowego. Ale ani oni, ani on sam do końca swojego życia i tak nie zrozumieli systemu Ari’ego. Przecież Ramak odnosił się do poprzednich dusz, które zstępowały w nasz świat przed Ari’m.

Dlatego Baal HaSulam otwarcie mówi: „Wszystko, co osiągnąłem, osiągnąłem  wskutek tego, że we mnie obłóczyła się dusza Ari’ego” – to znaczy jego kolejna inkarnacja.

Mowa tu nie o ciałach, przecież ich nie ma, podobnie jak naszego świata też nie ma. Istnieją rozdrobnione, rozproszone pragnienia w ogromnej egoistycznej przestrzeni. W tą przestrzeń wplecione są, jak rodzynki w cieście, dążenia do zjednoczenia, do połączenia się ze Stwórcą. Ale my ich nie czujemy, ponieważ znajdujemy się w morzu egoizmu – siedzimy w tym cieście a więc nie czujemy własnego – ego.

Każda „rodzynka”, każdy punkt w sercu ciągle przechodzi wszelkiego rodzaju naprawy.

Baal HaSulam jest konsekwencją tej samej „rodzynki” Ari – tej samej duszy Ari’ego, która kontynuuje swoją pracę. To się nazywa „reinkarnacją”. Oznacza to, że nie jest to odrębna dusza, ale ta sama dusza, która kontynuuje swoją pracę, tylko w innych zewnętrznych warunkach – w innym pokoleniu.

A co oznacza pokolenie? Nie ma tu mowy o tym, co dzieje się z nami, na naszej Ziemi. Kiedy wiele punktów w sercu, zarodków dusz zmienia się cały czas znajdując się na razie jeszcze w niewłaściwym połączeniu, one wyobrażają sobie, że odczuwają nasz świat.

Najważniejsze jest, aby myśleć nie o tym świecie przedstawiającym się nam w pięciu zwierzęcych organach zmysłów, a o tym, co przechodzi przez punkt w sercu.

Pytanie: Czy podczas reinkarnacji duszy zostaje zachowana indywidualność?

Odpowiedź: Dusza działa w różnych okolicznościach zewnętrznych. Ari wniósł „Drzewo Życia” do naszego świata. Następnym razem ten sam Ari zaczął nazywać się Baal HaSulamem i wniósł nam w życie „Nauki Dziesięciu Sfirot”.

Pytanie: To znaczy zajmował tę samą duchową przestrzeń, co i Ari?

Odpowiedź: Jeszcze większą.

Z lekcji w języku rosyjskim, 16.10.2016


Co będzie, jeśli nie zechcemy się naprawić?

каббалист Михаэль Лайтман  Pytanie: Co się stanie z ludźmi i ich duszami, jeśli nie zechcą naprawić się według metody Kabały?

Odpowiedź: Innej metody i tak nie ma. Trzeba się naprawić i tyle.

A jeśli nie zechcą, to z góry ukłują człowieka troszkę mocniej. On poczuje: „Oj!” I jeszcze raz ukłują – on już zakrzyczy. Jeszcze raz – zgodzi się na wszystko.

Jeśli nasza materia – to pragnienie przyjemności, to ta nasza przyjemność będzie zabrana i zostanie tylko samo pragnienie. Zawsze czegoś pragniesz, a tobie zabierają i zabierają. Ale to jeszcze nic. Otóż, gdy nie tak po prostu „zabiorą pragnienia”, ale wprowadzą cię w minus, wtedy już zaczniesz krzyczeć, dlatego że to jest ból. Tutaj już nie masz innego wyjścia.

Dlatego lepiej się nie upierać. Jesteśmy najsłabszymi stworzeniami na Ziemi.

Z lekcji w języku rosyjskim, 21.05.2017


600 tysięcy różnych pragnień

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jeśli istnieje 600 tysięcy części duszy, to z pewnością istnieje 600 tysięcy różnic między tymi częściami?

Odpowiedź: Oczywiście, one różnią się pragnieniami. Jednak różnic jest znacznie więcej, niż 600 tysięcy.

Każda dusza składa się z 613 pragnień, które radykalnie różnią się od 613 pragnień innej duszy. Z wszystkich 600 tysięcy dusz nie ma ani jednej, która byłaby chociaż w jednym pragnieniu podobna do drugiej.

Z lekcji w języku rosyjskim, 23.04.2017


Dlaczego dusza potrzebuje naprawy?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego dusza potrzebuje naprawy?

Odpowiedź: Pierwotnie istnieje jedno jedyne stworzenie, zwane „duszą”. Dlatego, aby stworzenie mogło poczuć siebie samodzielnym i osiągnąć największy rozkwit – poziom Stwórcy, ono musi przejść rozbicie i naprawę.

Dlatego w naszym świecie otrzymujemy naszą duszę po kawałku. W każdym z nas jest mała część ze wspólnej duszy, która nazywa się Adam Riszon lub po prostu Adam (pragnienie). A napełnieniem duszy jest światło.

1 rysunek norbert

Początkowo stworzone stworzenie praktycznie nie odczuwało siebie, dlatego że było w nim bardzo małe pragnienie i bardzo małe światło. Aby doprowadzić je do stanu podobnego do Stwórcy, dusza rozbiła się na 600 tysięcy podstawowych części i jeszcze wiele różnych „odłamków“ w rezultacie dalszego podziału.

2 rysunek norbert

W każdym odłamku, tj. w maleńkiej indiwidualnej duszy, również istnieje swoje pragnienie i napełnienie. Podczas rozbicia te odłamki zaczęły odczuwać się samodzielne, między nimi pojawiły się „przegrody”, jak między ludźmi. I my zaczęliśmy odczuwać siebie odciętymi, oddzielonymi, oderwanymi od siebie nawzajem. To oderwanie od siebie nawzajem nazywa się egoizmem. A teraz musimy zebrać wszystkie odłamki i doprowadzić do pierwotnego stanu – zjednoczyć w jedno wspólne pragnienie i napełnić jednym wspólnym światłem.

3 rysunek norbert

Ale gdzie wtedy podzieje się egoizm, który nas tak oddziela, że każdy jest zamknięty w swojej małej skorupie? – Nigdzie. Musimy zjednoczyć się między sobą wbrew egoizmowi, i wtedy otrzymamy światło 613 razy większe, niż uprzednio.

4 rysunek norbert

W taki sposób zamiast tego, aby czuć znikomy ułamek życia: tutaj zimno, tam ciepło, trochę światła, trochę cienia – zaczniemy odczuwaćnadzwyczajne zachwycające stany. Poczujemy, z Kim mamy do czynienia, Kto daje nam siłę i życie, jak można odnosić się do Stwórcy i wejść z Nim w stan: „Ja – do Wyższego, i On – do mnie”. Innymi słowy, zaczniemy poznawać Stwórcę i podnosić się na Jego poziom.

Z lekcji w języku rosyjskim, 23.04.2017