Artykuły z kategorii Dusza i ciało

Co będzie, jeśli nie zechcemy się naprawić?

каббалист Михаэль Лайтман  Pytanie: Co się stanie z ludźmi i ich duszami, jeśli nie zechcą naprawić się według metody Kabały?

Odpowiedź: Innej metody i tak nie ma. Trzeba się naprawić i tyle.

A jeśli nie zechcą, to z góry ukłują człowieka troszkę mocniej. On poczuje: „Oj!” I jeszcze raz ukłują – on już zakrzyczy. Jeszcze raz – zgodzi się na wszystko.

Jeśli nasza materia – to pragnienie przyjemności, to ta nasza przyjemność będzie zabrana i zostanie tylko samo pragnienie. Zawsze czegoś pragniesz, a tobie zabierają i zabierają. Ale to jeszcze nic. Otóż, gdy nie tak po prostu „zabiorą pragnienia”, ale wprowadzą cię w minus, wtedy już zaczniesz krzyczeć, dlatego że to jest ból. Tutaj już nie masz innego wyjścia.

Dlatego lepiej się nie upierać. Jesteśmy najsłabszymi stworzeniami na Ziemi.

Z lekcji po rosyjsku, 21.05.2017


600 tysięcy różnych pragnień

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jeśli istnieje 600 tysięcy części duszy, to z pewnością istnieje 600 tysięcy różnic między tymi częściami?

Odpowiedź: Oczywiście, one różnią się pragnieniami. Jednak różnic jest znacznie więcej, niż 600 tysięcy.

Każda dusza składa się z 613 pragnień, które radykalnie różnią się od 613 pragnień innej duszy. Z wszystkich 600 tysięcy dusz nie ma ani jednej, która byłaby chociaż w jednym pragnieniu podobna do drugiej.

Z lekcji w języku rosyjskim, 23.04.2017


Dlaczego dusza potrzebuje naprawy?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Dlaczego dusza potrzebuje naprawy?

Odpowiedź: Pierwotnie istnieje jedno jedyne stworzenie, zwane „duszą”. Dlatego, aby stworzenie mogło poczuć siebie samodzielnym i osiągnąć największy rozkwit – poziom Stwórcy, ono musi przejść rozbicie i naprawę.

Dlatego w naszym świecie otrzymujemy naszą duszę po kawałku. W każdym z nas jest mała część ze wspólnej duszy, która nazywa się Adam Riszon lub po prostu Adam (pragnienie). A napełnieniem duszy jest światło.

1 rysunek norbert

Początkowo stworzone stworzenie praktycznie nie odczuwało siebie, dlatego że było w nim bardzo małe pragnienie i bardzo małe światło. Aby doprowadzić je do stanu podobnego do Stwórcy, dusza rozbiła się na 600 tysięcy podstawowych części i jeszcze wiele różnych „odłamków“ w rezultacie dalszego podziału.

2 rysunek norbert

W każdym odłamku, tj. w maleńkiej indiwidualnej duszy, również istnieje swoje pragnienie i napełnienie. Podczas rozbicia te odłamki zaczęły odczuwać się samodzielne, między nimi pojawiły się „przegrody”, jak między ludźmi. I my zaczęliśmy odczuwać siebie odciętymi, oddzielonymi, oderwanymi od siebie nawzajem. To oderwanie od siebie nawzajem nazywa się egoizmem. A teraz musimy zebrać wszystkie odłamki i doprowadzić do pierwotnego stanu – zjednoczyć w jedno wspólne pragnienie i napełnić jednym wspólnym światłem.

3 rysunek norbert

Ale gdzie wtedy podzieje się egoizm, który nas tak oddziela, że każdy jest zamknięty w swojej małej skorupie? – Nigdzie. Musimy zjednoczyć się między sobą wbrew egoizmowi, i wtedy otrzymamy światło 613 razy większe, niż uprzednio.

4 rysunek norbert

W taki sposób zamiast tego, aby czuć znikomy ułamek życia: tutaj zimno, tam ciepło, trochę światła, trochę cienia – zaczniemy odczuwaćnadzwyczajne zachwycające stany. Poczujemy, z Kim mamy do czynienia, Kto daje nam siłę i życie, jak można odnosić się do Stwórcy i wejść z Nim w stan: „Ja – do Wyższego, i On – do mnie”. Innymi słowy, zaczniemy poznawać Stwórcę i podnosić się na Jego poziom.

Z lekcji w języku rosyjskim, 23.04.2017


Dusza i ciało z punktu widzenia starożytnych filozofów i Kabały

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak wiadomo, wielu filozofów i kabalistów wspominało, że kiedyś starożytni Grecy specjalnie odwiedzali Judeę, aby uczyć się u kabalistów. Na przykład wielki grecki filozof i matematyk Pitagoras pisał: „Dusza nieuchronnie dokonuje koło, naprzemiennie wcielając się to w jedno, to w inne życie”.

Odpowiedź: Mowa jest o reinkarnacjach duszy. Czy on prawidłowo zrozumiał, co to jest dusza, nie mogę powiedzieć. Ale ta wypowiedź jest prawdziwa.

Jeszcze mój Nauczyciel mówił, że ciało człowieka jest jak koszula, którą on zmienia, a dusza pozostaje taka sama.

Komentarz: Sokrates pisał: „Tak jak nie należy przystępować do leczenia oka, nie myśląc o głowie, albo leczyć głowę, nie myśląc o całym organizmie, tak też nie można leczyć ciała, nie lecząc duszy“.

Odpowiedź: Pod ciałem w Kabale ma się na myśli pragnienie. Nasze fizyczne ciało nie jest brane pod uwagę – ono jest niczym więcej niż zwierzę.

Komentarz: Arystoteles powiedział: „Przyjaciel – to jedna dusza, żyjąca w dwóch ciałach”.

Odpowiedź: Pięknie powiedziane. Ja i mój przyjaciel przedstawiamy sobą jedną całość, nas rozdzielają tylko zwierzęce ciała.

W Kabale pod słowem „przyjaciel” rozumie się człowieka, który jest moim partnerem w pracy duchowej, i wszystko, co pragnę upodobnić do Stwórcy, jakby oddaję jemu, on oddaje mi, i my trenujemy się między sobą, jak jeden dzięki drugiemu możemy upodobnić się do Stwórcy. Wtedy między nami wytwarza się pole wzajemnego obdarzania i miłości, w którym odkrywa się Stwórca.

Z programu TV „Rozmowy o duszy”, 30.03.2017


Wartość każdej duszy jest równa wartości całego systemu

каббалист Михаэль Лайтман Dusza każdego człowieka ma swój indywidualny korzeń – punkt w sercu, który nie jest związany z niczym i z nikim. Istnieją w nim różne stany, głównie one dzielą się na męskie i żeńskie, wyższe i niższe, prawe i lewe, i tak dalej.

Oznacza to, że istnieje duży podział między duszami według ich właściwości. Ale to nie  ma żadnego znaczenia dla wartości duszy, przecież, jeśli w zamkniętym systemie jakaś chociażby maleńka część działa nieprawidłowo, cały system się zatrzymuje. Dlatego wartość każdej duszy jest równa wartości całego systemu.

Niemniej jednak istnieje duża różnica między indywidualnymi duszami, z których żadna nie jest podobna do drugiej. Ale w końcowym stanie, dokąd zmierzamy, wszystkie dusze są jednakowo wartościowe. I w drodze mogą być żeńskie i męskie dusze, dziecięce i dorosłe, dusze z prawej i lewej linii, i tak dalej, a także według wysokości – dusze, odnoszące się do dowolnego z dziesięciu poziomów.

Pytanie: Załóżmy, że w męskim ciele jest dusza mężczyzny. On osiągnął pewien fragment lub całą duszę, a potem musi ponownie przejść reinkarnacje. Znaczy to, że on powinien wcielić się z powrotem w męskie ciało?

Odpowiedź: Nie należy myśleć o tym, że jest to związane z wcieleniem w naszym świecie w jakieś ciało. Nie chcę o tym mówić, dlatego że wy po prostu nie oderwiecie się od nieprawidłowych  wyobrażeń.

Ciało człowieka nic nie określa. A punkt w sercu, który powinienem rozwijać, jest wieczny, i muszę myśleć o tym, jak uczynić go składowym, integralnym z innymi punktami, i połączyć się z możliwie największą liczbą ludzi we wzajemnym obdarzaniu.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016


Świadomość: poza czasem i przestrzenią

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jednym z podstawowych praw natury jest prawo zachowania energii. Jeśli nic nie znika, to z pewnością my też nie przepadamy. Co się dzieje z naszą świadomością, gdy umieramy?

Odpowiedź: W naturze nic nie znika, a przechodzi z jednego stanu w drugi. Nie ma pojęcia „znika”. Dlatego świadomość przechodzi z jednej formy w drugą, z jednego nosiciela, w drugiego, jeśli ona w ogóle znajduje się w nas!

Można powiedzieć, że w człowieku świadomość nie istnieje, ona jest wokół niego, albo nawet może być zupełnie w innym wymiarze, w innej przestrzeni. Nasz mózg przedstawia sobą coś w rodzaju modemu, który przechwytuje ogólną świadomość w takiej mierze, w jakiej jest mu to teraz konieczne do realizacji siebie.

Pytanie: Istnieje wspólna świadomość, i istnieje indywidualna świadomość każdego człowieka – to, co ja  wychwytuję z ogólnej świadomości. Czy z tego wynika, że indywidualna świadomość dalej żyje?

Odpowiedź: Tak. Nic nie znika. Zmienia się tylko jej struktura, konstrukcja, tak samo jak nasze ciało rozkłada się na podstawowe elementy.

Komentarz:  Bardzo chciałbym zapamiętać, że to ja jestem.

Odpowiedź: Twoje „ja” nie znajduje się w ciele, a właśnie w świadomości. Świadomość sama w sobie – jest to informacja. Informacyjny związek istnieje poza czasem i przestrzenią. On przenika dosłownie cały Wszechświat.

Informacja nie znika, ona może tylko zmieniać swój nośnik. A w jakiej formie i gdzie ona istnieje, nie możemy dokładnie powiedzieć. Tak uważa Kabała.

Komentarz: Jestem zwolennikiem tego, że świadomość – jest to globalny fenomen. I wtedy indywidualna świadomość jest jak mała holograficzna kopia, która  przechwytuje coś z ogólnej świadomości. W tym przypadku one naprawdę są ze sobą powiązane. Ale co się dzieje po śmierci, fizyka o tym na razie nie mówi.

Odpowiedź: A Kabała mówi o tym, że oprócz tego nic nie istnieje. Nasze ciała i cały materialny świat – to tylko iluzja. Ten świat w ogóle nie jest uważany za istniejący, dlatego też nazywa się „iluzoryczny świat”. Wszystko inne znajduje się w świadomości.

Z lekcji w języku rosyjskim, 25.12.2016


Co jest nie tak z moją duszą?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Co złego jest z moją duszą? Dlaczego muszę ją naprawić?

Odpowiedź: Zaczniemy od tego, że ty nie masz duszy. Na nią należy zapracować. Dusza – jest częścią Stwórcy.

Kiedy egoistyczne pragnienie, które odkrywamy w sobie, zaczyna pracować na obdarzanie i miłość, w miarę wyjścia z siebie i podobieństwa do Stwórcy, ono staje się tym, co my nazywamy duszą. A jeśli człowiek nie ma takiego altruistycznego pragnienia, znaczy, że nie ma duszy.

Pytanie: Ale przecież istnieje pojęcie „zwierzęca dusza”?

Odpowiedź: Jest to tylko wilatna siła, która ożywia nasze fizyczne ciało. Niczego innego nie posiadamy. W Kabale duszą nazywa się podobieństwo do Stwórcy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 23.04.2017


Wiek w naszym świecie i w duchowym

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Kiedy wchodzimy w duchowe, jesteśmy tam starsi, czy młodsi w porównaniu do tego świata?

Odpowiedź: To nie jest możliwe do porównania.

Na przykład, w tym świecie człowiek może być już starcem. A w świecie duchowym on jest niczym, on nie istnieje. Tam nie ma nawet jego zarodka. On jeszcze nawet nie jest kroplą duchowego nasienia, z którego powinien się rozwinąć.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.03.2017


Kiedy osiągniesz, wtedy będziesz wiedział

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jak się dowiedzieć do jakiej kategorii duszy przynależy człowiek?

Odpowiedź: Kiedy osiągniesz, wtedy będziesz wiedział.

Kiedy człowieka ciągnie do przodu, jeśli on nie może bez tego i zdaje sobie sprawę, że dla niego nie istnieje nic innego na świecie, niż zrozumienie Stwórcy i swojego miejsca we wszechświecie – znaczy, że z jego duszą jest wszystko w porządku.

Z lekcji w języku rosyjskim, 12.03.2017


Reinkarnacja duszy

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie z Facebooka: Reinkarnacja – to rozwój duszy. Jeśli w danym wcieleniu dusza nie zdąży  się zrealizować, to czy musi powrócić na Ziemię, aby jeszcze raz odbyć naukęw tej samej klasie i przejść do następnej? Czy z punktu widzenia Kabały istnieje reinkarnacja i jeśli tak, to jak to się dzieje?

Odpowiedź: W każdym z nas, kto urodził się na Ziemi, istnieje zarodek duszy, tak zwany „punkt w sercu.” Sercem nazywa się pragnienie człowieka, wewnątrz którego istnieje często nieświadome,  prawie nieodczuwalne przez człowieka przyciąganie, aby osiągnąć swój korzeń.

Dążenie, aby osiągnąć swój korzeń, popycha człowieka naprzód. Niektórzy ludzie czują to bardziej, niektórzy mniej, niektórzy w ogóle nie czują. Ale punkt w sercu mają wszyscy.

Człowiek, który to czuje, zaczyna szukać sensu życia, dlatego żeon koniecznie chce dostać się do korzenia, z którego ten punkt opuścił się w dół, jak gwiazda, i zamieszkał w nim – on potrzebuje powrócić tam, gdzie jest jego dom.

Punkt w sercu kieruje człowiekiem,formując w nim bardzo wyraźne, prawidłowe dążenie: on musi w tym życiu dowiedzieć się, dlaczego istnieje. Tacy ludzie przychodzą do Kabały i realizują to dążenie – aby powrócić do swego domu, do swego źródła, do swego korzenia.

O tym mówi nauka Kabały. Naszym zadaniem w tym życiu jest osiągnąć swoje korzenie. Jeśli człowiek zaczyna pracować nad sobą i wypełnia to zadanie, znaczy, że on zakończył swoją reinkarnację.

Jeżeli zatrzymał się po środku drogi, to musi wrócić i w następnym życiu kontynuować naprawę, aż nie osiągnie swojego korzenia. Może być, że to nie nastąpi w ciągu jednego życia.

Ten, w kim to dążenie jeszcze milczy, po prostu powraca do tego świata, aby uzyskać niezbędną ilość materialnych cierpień, które doprowadzą go do pytania o sens życia: „Dlaczego cierpię?” I wtedy on zaczyna poszukiwanie.

W taki sposób, my wszyscy albo znajdujemy się w kolejce realizacji punktu w sercu, albo w połowie drogi, albo już go realizujemy.

Z programu TV „Aktualności z Michaelem Laitmanem”, 09.11.2016